wieszjak.plprawo.wieszjak.pl

Czy w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania osoba najbliższa dla oskarżonego ma prawo do odmowy zeznań (art. 182 § 1 k.p.k.), mimo że przed rozpoczęciem pierwszego zeznania na rozprawie toczącej się pierwszy raz przed sądem pierwszej instancji z prawa tego nie skorzystała i złożyła zeznania?

Tak- ma prawo z tym, że porzednie zeznania będą odczytane.

Tak?

A jak się ma do tego cytat z czasopisma PROKURATOR nr.1 (29) z 2007 roku:

"Dodać należy, że odmowa jak i zwolnienie nie są możliwe w postępowaniu, które prowadzone jest ponownie po uchyleniu orzeczenia, gdyż nie jest to "pierwsze przesłuchanie" w sądzie I instancji"


Czekam na odpowiedź i pozdrawiam.

~Ktos napisal(a):

Tak?

A jak się ma do tego cytat z czasopisma PROKURATOR nr.1 (29) z 2007 roku:

"Dodać należy, że odmowa jak i zwolnienie nie są możliwe w postępowaniu, które prowadzone jest ponownie po uchyleniu orzeczenia, gdyż nie jest to "pierwsze przesłuchanie" w sądzie I instancji"


Czekam na odpowiedź i pozdrawiam.

jakby co to zawsze jest art.183 KPK - sąd nie może pytać dlaczego ktoś z niego korzysta-tak więc poza podaniem imienia i nazwiska odpowiedź na każde pytanie może brzmieć: "odmawiam odpowiedzi na pytanie na podstawie art.183 KPK ponieważ odpowiedź na nie mogłaby w mojej ocenie narazić mnie lub osobę bliską na odpowiedzialność karną" i koniec:))))

Ale właśnie to nie ja odmówiłem zeznań tylko osoba mnie oskarżająca. W związku z tym, iż w I instancji kilkakrotnie zeznawała, i to zeznawała rozbieżnie to Sąd Okręgowy w apelacji, nakazał Sądowi I instancji ponowne przesłuchanie tej osoby w obecności biegłego sądowego psychologa celem stwierdzenia czy jej zeznania są wiarygodne. I w tej sytuacji ta osoba odmówiła zeznań.

~Ktos napisal(a):

Tak?

A jak się ma do tego cytat z czasopisma PROKURATOR nr.1 (29) z 2007 roku:

"Dodać należy, że odmowa jak i zwolnienie nie są możliwe w postępowaniu, które prowadzone jest ponownie po uchyleniu orzeczenia, gdyż nie jest to "pierwsze przesłuchanie" w sądzie I instancji"


Czekam na odpowiedź i pozdrawiam.

~Ktos napisal(a):

Ale właśnie to nie ja odmówiłem zeznań tylko osoba mnie oskarżająca. W związku z tym, iż w I instancji kilkakrotnie zeznawała, i to zeznawała rozbieżnie to Sąd Okręgowy w apelacji, nakazał Sądowi I instancji ponowne przesłuchanie tej osoby w obecności biegłego sądowego psychologa celem stwierdzenia czy jej zeznania są wiarygodne. I w tej sytuacji ta osoba odmówiła zeznań.

Słuszna uwaga- obecny przepis nie pozwala na takową odmowę składania zeznania po ponowym rozpoznaniu sprawy. Tak było dawniej przez przed wejściem w życie ustawy z 10 stycznia 2003 r. nowelizującej art. 186 § 1
k.p.k.. Zacytowana uchwała S.N. nie jest aktualna, poniżej podaję aktualne orzeczenie w tej kwestii. Jak widać czasami się też "mylę", ale jak widać poniżej Sąd Apelacyjny również miał takie wątpliwości i nie wiedział co z tym fantem zrobić. Wobec tego apeluję do Pana Radka i użytkownika o nicku "Ktoś", że jeśli sąd w takim układzie procesowym zezwoli świadkowi na odmowę składania zeznań w trybie art. 186 par 1 k.p.k. w zw. z art. 182 par 1 k.p.k. to będzie to rażące naruszenie prawa procesowego, wówczas należy podnieść ów zarzut w apelacji i wyrok musi zostać uchylony do ponownego rozpoznania. Zeznania owej osoby mogą mieć istotne znaczenia na treść orzeczenia. Należy również odróżnić odmowę odpowiedzi na konkretne pytanie/pytania, a odmowę składania wszelkich zeznań. Panują spory doktrynalne dotyczące tego jak interpetować pierwsze zeznanie czy następuje prolongata przy ponowym rozpoznaniu sprawy. Jak widać przynajmniej obecnie S.N. uznał, że termin ten ma charakter prekluzyjny powołując się również na komentarz do k.p.k.(zob. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego.
Komentarz, Kraków 2003, s. 50). Wobec tego w zależności od potrzeby można owy błąd procesowy wykorzystać w apelacji.


Art. 182.
§ 1. Osoba najbliższa dla oskarżonego może odmówić zeznań.
§ 2. Prawo odmowy zeznań trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.
§ 3. Prawo odmowy zeznań przysługuje także świadkowi, który w innej toczącej się
sprawie jest oskarżony o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem.
Art. 183.
§ 1. Świadek może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi
mogłoby narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność
za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
§ 2. Świadek może żądać, aby przesłuchano go na rozprawie z wyłączeniem jawności,
jeżeli treść zeznań mogłaby narazić na hańbę jego lub osobę dla niego najbliższą.

Art. 186.
§ 1. Osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań albo zwolniona na podstawie
art. 185 może oświadczyć, że chce z tego prawa skorzystać, nie później jednak
niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym; poprzednio
złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód ani
być odtworzone.
§ 2. Sporządzone w postępowaniu karnym protokoły oględzin ciała podlegają
ujawnieniu na rozprawie, choćby osoba poddana oględzinom odmówiła wyjaśnień
lub zeznań albo została od nich zwolniona na podstawie art. 182 lub art.
185.
Art. 187.
§ 1. Przyrzeczenie od świadka może odebrać tylko sąd lub sędzia wyznaczony.
§ 2. Świadek składa przyrzeczenie przed rozpoczęciem zeznań.
§ 3. Można odstąpić od odebrania przyrzeczenia od świadka, jeżeli obecne strony
nie sprzeciwiają się temu.


Sygn. akt I KZP 18/10
P O S T A N O W I E N I E
Dnia 24 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie
na posiedzeniu w składzie:
Przewodniczący Sędzia SN: Piotr Hofmański
Sędziowie SN: Jacek Sobczak (sprawozdawca)
Eugeniusz Wildowicz
Protokolant: Łukasz Majewski
przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Beaty Mik
w sprawie Janusza L.
po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd
Apelacyjny w G., postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. akt II AKa
149/10, zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
„ Czy w świetle dyspozycji art. 186 § l k.p.k., a w szczególności zwrotu
„pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym", świadek, należący do
kręgu osób uprawnionych do odmowy składania zeznań (osoba najbliższa),
może z tego prawa skorzystać w sytuacji procesowej, w której z opisanego
prawa świadomie nie skorzystał w toku poprzednio prowadzonej rozprawy
(pierwsze zeznanie w postępowaniu sądowym), zaś sprawa - po jej zwrocie
prokuratorowi w celu uzupełnienia istotnych braków postępowania
przygotowawczego - została ponownie skierowana na rozprawę, na skutek
wniesienia przez oskarżyciela publicznego nowego aktu oskarżenia, a tym
samym, czy można przyjąć, że wyżej wymieniony przepis przewiduje
jednorazowe, w toku całego procesu karnego, prawo świadka do odmowy
składania zeznań ? "
2
postanowił o d m ó w i ć podjęcia uchwały
U z a s a d n i e n i e
Wątpliwości prawne Sądu Apelacyjnego w G., przedstawione Sądowi
Najwyższemu w formie zagadnienia prawnego wystąpiły w następującej
sytuacji procesowej.
Aktem oskarżenia z dnia 27 stycznia 1995 r. prokurator zarzucił
oskarżonemu Andrzejowi A. popełnienie dwóch przestępstw z art. 157 § 3 k. k.
z 1969 r., a jego szwagrowi oskarżonemu Januszowi L. popełnienie czynu z art.
158 § 1 k. k. z 1969 r. W sprawie tej jako świadek przesłuchiwana była Ewa J. –
szwagierka oskarżonego Janusza L., siostra jego żony. Podczas przesłuchania
przed ówczesnym Sądem Wojewódzkim w G. jako Sądem I instancji, w dniu 6
czerwca 1995 r., po stosownym pouczeniu, nie skorzystała ona z prawa odmowy
zeznań i zeznania takie złożyła (k. 445 – 447). Kwestia odmowy zeznań
regulowana była wówczas art. 168 k. p. k. z 1969 r. – zgodnie z którym, jeżeli
osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznania albo zwolniona od tego na
podstawie art. 167 k. p. k. oświadczy nie później niż przed rozpoczęciem
zeznania na rozprawie przed sądem I instancji, że chce z tego prawa skorzystać,
poprzednio złożone zeznania nie mogą służyć za dowód ani być odtworzone. Na
tle ówczesnego stanu prawnego Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli w sądzie
pierwszej instancji świadek nie skorzystał z przysługującego mu na podstawie
art. 165 k.p.k. (z 1969 r.) prawa odmowy zeznań, a w razie ponownego
rozpoznania sprawy na skutek uchylenia poprzednio wydanego wyroku przez
sąd rewizyjny - nie później niż przed rozpoczęciem zeznania na rozprawie przed
sądem pierwszej instancji - oświadczył, że chce z prawa tego skorzystać, to na
podstawie art. 168 k.p.k. poprzednie zeznanie takiego świadka nie może służyć
za dowód i nie może być odczytane, ani odtworzone (wyrok z dnia l0 listopada
1980 r., I KR 259/80, OSNKW 1981, z 4-5, poz. 26).
3
Wyrokiem z dnia 1 lutego 1996 r. Sąd Wojewódzki w G. uznał obu
oskarżonych za winnych popełnienia przypisanych im czynów. W wyniku
wniesienia środka odwoławczego Sąd II instancji wyrokiem z dnia 15 maja
1996 r. (sygn. akt II Aka 116/ 96) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę
do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w G. – jako sąd właściwy, po
zmianie ustroju sądów powszechnych - orzekając w tej sprawie, po uchyleniu
wyroku z dnia 1 lutego 1996 r., wyrokiem z dnia 13 lipca 2000 r. uniewinnił
oskarżonego Andrzeja A. od stawianych mu zarzutów, natomiast oskarżonego
Janusza L. uznał za winnego popełnienia czynów z art. 156 § 3 k. k. i 157 § 1 k.
k. W toku rozpoznawania sprawy przez Sąd Okręgowy w G. Ewa J. na
rozprawie w dniu 22 grudnia 1999 r. oświadczyła, że korzysta ona z
przysługującego jej prawa do odmowy zeznań (k. 760). Warto zauważyć iż w
tym czasie - po wejściu w życie Kodeksu postępowania karnego z 1997 r. -
obowiązywał przepis art. 186 § l k.p.k. w pierwotnym brzmieniu. Stanowił on,
że jeżeli osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznania albo zwolniona od
tego na podstawie art. 185 k. p. k. oświadczy nie później niż przed
rozpoczęciem pierwszego zeznania na rozprawie przed sądem pierwszej
instancji, że chce z tego prawa skorzystać „poprzednio złożone zeznanie tej
osoby nie może ani służyć za dowód, ani być odtworzone”. W stosunku do
poprzedniego stanu prawnego przepis ten został zatem uzupełniony
określeniem, iż chodzi o „pierwsze” zeznanie na rozprawie przed sądem
pierwszej instancji (por. Uzasadnienie rządowego projektu kodeksu
postępowania karnego - [w:] Nowe kodeksy karne z 1997 r. z uzasadnieniami,
Warszawa 1997, s. 412).
Rozpoznając apelacje wniesione od wyroku Sądu Okręgowego w G. z
dnia 13 lipca 2000 r. Sąd Apelacyjny w G. wyrokiem z dnia 1 lutego 2001 r.
(sygn. akt II Aka 402/ 00) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę w trybie
ówcześnie obowiązującego art. 397 § 1 k. p. k. prokuratorowi, celem
uzupełnienia postępowania przygotowawczego. W trakcie postępowania
4
przygotowawczego, prokurator umorzył postępowanie karne wobec Andrzeja
A., kierując do Sądu Okręgowego w G. nowy akt oskarżenia, w którym zarzucił
Januszowi L. popełnienie przestępstwa z art. 156 § 3 k. k. oraz dwóch
przestępstw, które zakwalifikował z art. 157 § 1 k. k. W toku rozpoznawania tak
wniesionego aktu oskarżenia przez Sąd Okręgowy w G. przesłuchiwana była
wspomniana już Ewa J., która po stosownym pouczeniu o prawie odmowy
zeznań na rozprawie w dniu 30 stycznia 2002 r. skorzystała z tego prawa.
Wyrokiem z dnia 23 września 2002 r. Sąd Okręgowy w G. skazał
oskarżonego Janusza L. uznając go za winnego popełnienia wszystkich
zarzucanych mu czynów. Wyrok ten na skutek apelacji obrońcy oskarżonego
został następnie uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania
przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy w G. rozpoznając sprawę, po raz kolejny (czwarty raz) w
postępowaniu pierwszoinstancyjnym, wyrokiem z dnia 3 lutego 2005 r. uznał
oskarżonego za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu aktem
oskarżenia czynów. W postępowaniu tym przesłuchiwana była Ewa J., która na
rozprawie w dniu 14 czerwca 2004 r. znowu skorzystała z prawa odmowy
zeznań. Nastąpiło to po wejściu w życie nowelizacji art. 186 § l k.p.k.,
dokonanej ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks
postępowania karnego, ustawy - Przepisy wprowadzające kodeks postępowania
karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji
niejawnych (Dz. U. Nr 17 poz. 155 z póź. zm.). Ustawa ta wprowadziła obecne
brzmienie art. 186 § l k.p.k., przewidujące prekluzyjny termin do oświadczenia
przez osobę najbliższą o odmowie złożenia zeznań - nie później niż do
rozpoczęcia pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym.
W wyniku apelacji obrońcy Sąd Apelacyjny w G. wyrokiem z dnia 31
sierpnia 2005 r. zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od zarzutu
popełnienia czynu z art. 156 § 3 k. k., uznał go natomiast za winnego
5
popełnienia czynu z art. 157 §1 k. k. W wyniku wniesionej kasacji wyrok ten
został uchylony przez Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 8 lutego 2007 r. (III KK
281/ 06), a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym. W konsekwencji Sąd Apelacyjny w G. uchylił wyrok Sądu
Okręgowego w G. z 3 lutego 2005 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do
ponownego rozpoznania.
W toku kolejnego (piątego już) rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy
w G., przesłuchiwana była raz jeszcze Ewa J., która pouczona o prawie odmowy
zeznań, skorzystała z tego prawa (k. 2086 v.). Tuż przed zakończeniem
postępowania Sąd Okręgowy wezwał jednak ponownie świadka Ewę J.,
stwierdzając, że nie przysługiwało jej prawo odmowy zeznań – gdyż nie
skorzystała z tego prawa podczas wcześniejszego rozpoznawania sprawy, czyli
w momencie pierwszego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji – wówczas
był to Sąd Wojewódzki w G., który przesłuchiwał ją przed wydaniem wyroku z
dnia 1 lutego 1996 r. (k. 2377 v.). W tej sytuacji świadek Ewa J. złożyła
zeznania, a Sąd Okręgowy w G. wykorzystał je dokonując ustaleń faktycznych i
przeprowadzając ocenę pozostałych zebranych w sprawie dowodów. W efekcie
wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w G. uznał oskarżonego
Janusza L. za winnego popełnienia przestępstw z art. 156 § 3 k. k. oraz z art.
157 § 1 k. k.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego Janusza L.
podnosząc m. in. zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicie art. 182
§ 1 k. p. k. w zw. z art. 156 k. p. k. poprzez „odmowę udzielenia prawa do
odmowy zeznań świadkowi Ewie J.”. Zdaniem wnoszącego apelację Sąd
Okręgowy nieprawidłowo ustalił, że świadkowi Ewie J. nie służyło prawo do
odmowy składania zeznań, bo nie skorzystała z tego prawa na początku
postępowania, wtedy kiedy sprawa była rozpoznawana w I instancji przez Sąd
Wojewódzki w G. Obrońca skazanego podniósł, że skoro sprawa, w toku
postępowania, skierowana została do etapu postępowania przygotowawczego, to
6
świadek Ewa J. mogła ponownie, wtedy kiedy wpłynął nowy akt oskarżenia
skorzystać z prawa do odmowy zeznań.
Zdaniem formułującego zagadnienie prawne Sądu Apelacyjnego w G.
konieczna jest „zasadnicza wykładnia art. 186 § 1 k. p. k., a w szczególności
zawartego nim zwrotu pierwszego przesłuchania w postępowaniu sądowym”.
Zajmując stanowisko w sprawie prokurator Prokuratury Generalnej
wniósł o odmowę podjęcia uchwały. Wywiódł, że nie zostały spełnione
przesłanki przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego,
określone w art. 441 k. p. k., albowiem treść art. 186 § 1 k. p. k. jest
jednoznaczna i nie budzi żadnych trudności interpretacyjnych. Zdaniem
prokuratora Prokuratury Generalnej, Sąd Apelacyjny w G. przedstawiając
Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia nie podejmuje
próby dokonania samodzielnej interpretacji treści art. 186 § 1 k. p. k. oczekując
rozstrzygnięcia konkretnego kazusu bądź udzielenia porady. Odnosząc się do
meritum zagadnienia prokurator Prokuratury Generalnej podniósł, że
rozstrzygnięcie środka odwoławczego przez Sąd Apelacyjny zależy nie od
dokonania wykładni art. 186 § l k.p.k. - w brzmieniu obowiązującym od dnia l
lipca 2003 r. - lecz od rozważenia skuteczności złożonych wcześniej przez
świadka Ewę J. oświadczeń o odmowie składania zeznań „w świetle tego, czy
dokonano ich z zachowaniem przepisów obowiązujących przed wejściem w
życie ustawy z dnia 10 stycznia 2003 r., nowelizującej art. 186 § l k.p.k.”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Należy podzielić zapatrywanie prokuratora Prokuratury Generalnej, że w
sprawie nie zostały spełnione określone w art. 441 § 1 k.p.k. przesłanki
przedstawienia zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia,
a sformułowane pytanie prawne zmierza do „wyręczenia” przez Sąd Najwyższy
sądu orzekającego w sprawie na obecnym etapie postępowania. Kwestia treści
zwrotu „nie później jednak niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w
postępowaniu sądowym” użyta w dyspozycji art. 186 § 1 k. p. k. nie powinna
7
nastręczać jakichkolwiek trudności interpretacyjnych. Nie oznacza to, iżby
przepis ten nie wymagał dokonania wykładni, z uwzględnieniem zasad
postępowania karnego, niemniej nie można uznać potrzeby „zasadniczej”
wykładni w rozumieniu art. 441 § 1 k.p.k.
Przepis art. 186 § 1 k. p. k. określa termin, do którego wolno korzystać z
uprawnienia do odmowy zeznań oraz zakaz dowodowy o charakterze
bezwzględnym. Stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu do postępowania
uprzednio uzyskanego dowodu jedynie wtedy, gdy stosowne oświadczenie
zostało złożone przez osobę uprawnioną przed rozpoczęciem pierwszego
zeznania w postępowaniu sądowym. Jak stwierdzono w doktrynie termin ten ma
charakter prekluzyjny (zob. T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego.
Komentarz, Kraków 2003, s. 501). Po wejściu w życie noweli z dnia 10 stycznia
2003 r. jest on tożsamy z terminem, do którego wolno złożyć oświadczenie o
skorzystaniu z prawa do odmowy zeznań. Upływa on z chwilą rozpoczęcia
pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym. Od tego momentu stało się
jasne, że upływ tego terminu nie tylko zamyka możliwość wykorzystania
wcześniej złożonych zeznań, ale także możliwość skorzystania z prawa odmowy
składania zeznań. Tak więc, jeżeli świadek oświadczy, że chce ze swojego
uprawnienia skorzystać przed upływem wspomnianego terminu, działa zakaz
dowodowy wynikający z treści art. 186 § 1 k. p. k. Jeżeli zaś oświadczenie takie
złoży po upływie terminu, to jego oświadczenie jest prawnie nieskuteczne, co
powoduje, że ciąży na nim obowiązek zeznawania ze wszystkimi tego
konsekwencjami (zob. P. Hofmański, red.: Kodeks postępowania karnego, t. 1,
wyd. 2, Warszawa 2004, s. 807).
Sąd Najwyższy podziela ugruntowany w doktrynie pogląd, że użyte w
art. 186 § 1 k.p.k. sformułowanie „pierwsze zeznanie w postępowaniu
sądowym” nie odnosi się do sytuacji procesowej, w której sprawa po
uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji została przekazana sądowi do
ponownego rozpoznania i świadek jest ponownie przesłuchiwany. Brak
8
wątpliwości co do wykładni art. 186 § 1 k.p.k., w obecnie obowiązującym
brzmieniu, z pewnością nie rozwiązuje problemu występującego w niniejszej
sprawie z uwagi na zauważone uwarunkowania intertemporalne. W tym stanie
rzeczy koniecznym jest rozważenie czy składane przez świadka Ewę J.
oświadczenia o skorzystaniu z prawa odmowy zeznań w toku poszczególnych
etapów postępowania znajdowały podstawę w treści przepisów obowiązujących
przed wejściem w życie ustawy z 10 stycznia 2003 r. nowelizującej art. 186 § 1
k. p. k. – jest to jednak na obecnym etapie postępowania wyłącznie obowiązek
Sądu Apelacyjnego w G.
Nie dostrzegając z powyższych powodów potrzeby dokonywania
zasadniczej wykładni treści art. 186 § 1 k. p. k., Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu.

~Ktos napisal(a):

Ale właśnie to nie ja odmówiłem zeznań tylko osoba mnie oskarżająca. W związku z tym, iż w I instancji kilkakrotnie zeznawała, i to zeznawała rozbieżnie to Sąd Okręgowy w apelacji, nakazał Sądowi I instancji ponowne przesłuchanie tej osoby w obecności biegłego sądowego psychologa celem stwierdzenia czy jej zeznania są wiarygodne. I w tej sytuacji ta osoba odmówiła zeznań.

Wobec tego o ile owa sytuacja jest aktualna i miała miejsce po wejściu w życie ustawy z 10 stycznia 2003 r. nowelizującej art. 186 § 1
k.p.k. to należy wykorzysać owy błąd sądu- zarzucić w apelacji rażące naruszenie prawa procesowego poprzez błądną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 186 par 1 k.p.k. w zw. z art. 182 k.p.k. Powołać i zacytować postanowienie S.N. z dn. 24 listopada 2010r. I KZP 18/10 i stanowczo wnosić w apelacji o uniewinnienie. Wskazać, że nie ma żadnych wiaryfgodnych dowodów co do winy oskarżonego, a zeznania świadka X (któremu sąd bezprawnie rażąco naruszając prawo procesowe odmówił składania zeznań) są całkowicie sprzeczne, a wręcz fałszywe. Podnieść, że z uwagi na upływ tak długiego czasu nie da się naprawić już owego błędu aby prawidłowo przesłuchać świadka, a jeśli już ów dowód nie będzie miał żadnej wartości dowodowej. Choćby nawet sąd odwoławczy na to nie "poszedł" to musi uchylić wyrok do ponownego (już co najmniej 3 rozpoznania sprawy) i można śmkało liczyć na uniewinnienie. Z tym, że uważać na uzasadnienie- warto czasem składać apelację nawet od samego uzasadnienia wyroku- dobrze to wygląda, gdy apelację złoży oskarżyciel- jest spora szana na utrzmanie wyroku uniewinniającego w mocy w sądzie odwoławczym.

pasjonat napisal(a):

Wobec tego o ile owa sytuacja jest aktualna i miała miejsce po wejściu w życie ustawy z 10 stycznia 2003 r. ...

Tak, pierwsze zeznania miały miejsce 3 lata temu, a ostatnia odmowa świadka - koniec listopada 2010 roku.

pasjonat napisal(a):

Jak widać czasami się też "mylę"...

Szczególnie cenię takich ludzi, którzy umieją się do tego przyznać. W końcu jesteśmy tylko ludźmi. Dziękuję Ci "pasjonacie" za poświęcony czas by pogrzebać w temacie i za wyczerpującą odpowiedź. Dzięki

~Ktos napisal(a):

pasjonat napisal(a):

Wobec tego o ile owa sytuacja jest aktualna i miała miejsce po wejściu w życie ustawy z 10 stycznia 2003 r. ...

Tak, pierwsze zeznania miały miejsce 3 lata temu, a ostatnia odmowa świadka - koniec listopada 2010 roku.

pasjonat napisal(a):

Jak widać czasami się też "mylę"...

Szczególnie cenię takich ludzi, którzy umieją się do tego przyznać. W końcu jesteśmy tylko ludźmi. Dziękuję Ci "pasjonacie" za poświęcony czas by pogrzebać w temacie i za wyczerpującą odpowiedź. Dzięki

Wobec tego jest to rażące naruszenie prawa procesowego przez sąd I instancji- proszę powołać się w apelacji na spójną linię orzecznictwa S.N. w tej kwestii i wnosić o uniewinnienie. Tylko proszę siedzieć cichutko w sądzie I instancji i udawać, że nic nie wie o tym rażącym naruszeniu prawa procesowego- gdyż sąd I instancji mógłby jeszcze wezwać świadka i wezwać go pod rygorem do złożenia zeznań. Wszelkie mowy końcowe w sądzie I instancji proszę sobie również odpuścić- często wytykanie błędów w sądzie I instancji doprowadza do tego, że sąd ich po prostu ich nie popełni sporządzając uzasadnienie wyroku. Sąd I instancji się wyłoży i jego wyrokiem będzie można się co najwyżej "podetrzeć". Myślę, że jest duża szansa na uniewinnienia od razu w sądzie odwoławczym, w ostateczności w sądzie I instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Jednak to nie zasada, nie wiem na ile owe zeznania świadka są kluczowe, zdarzyć się może, że zeznania świadków są tylko dowodami pomocnczymi, a są inne twarde dowody. Tak czy inaczej życzę powodzenia.

Wytknięcie tegoż naruszenia prawa dopiero w apelacji ma kolosalne znaczenie taktyczne, gdyż sąd odwoławczy uchyli w najgorszym przypadku wyrok i skierują sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, a to minie co najmniej kilka miesięcy co spowoduje, że świadek nie będzie już pamiętał okoliczności zdarzenia i nie będzie możliwym wyjaśnienia okoliczności przez niego przedstawianych, wyjaśnienia rozbieżności w zeznaniach. Wówczas będzie można powołać się na art. 5 par 2 k.p.k., że wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego.

Art. 5.
§ 1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona
i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.
§ 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.