wieszjak.plprawo.wieszjak.pl

Adres do Ministra Sprawiedliwości- Prokuratora Generalnego:

Al. Ujazdowskie 11
00-950 Warszawa

Adres do Rzecznika Praw Obywatelskich:

Al. Solidarności 77
00-090 Warszawa

COUR EUROPÉENNE DES DROITS DE L’HOMME
EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS
EUROPEJSKI TRYBUNAŁ PRAW CZŁOWIEKA

Conseil de l’Europe - Council of Europe - Rada Europy
Strasbourg, France
Strasburg, Francja

REQUÊTE
APPLICATION
SKARGA

présentée en application de l’article 34 de la Convention européenne de Droits de L’Homme,
ainsi que des atricles 45 et 47 du Reglement de la Cour

under Article 34 of the European Convention on Human Rights
and Rules 45 and 47 of the Rules of Court

na podstawie Artykułu 34 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
oraz Artykuł 45 i 47 Regulaminu Trybunału






IMPORTANT: La présente requête est un document juridique et peut affecter vos droits et obligations.
This application is a formal legal document and may affect your rights and obligations.
Formularz niniejszy jest oficjalnym dokumentem prawnym i może mieć wpływ na Państwa prawa i obowiązki.
I - LES PARTIES
THE PARTIES
STRONY

A. LE REQUÊRANT/LA REQUÊRANTE
THE APPLICANT
SKARŻĄCY/SKARŻĄCA

(Renseignements à founir concernant le requêrant/la requêrante et son/sa
représentant(e) eventuel(le))
(Fill in the following details of the applicant and the represantive, if any)
Należy przedstawić informacje dotyczące skarżącego/skarżącej i ewentualnie jego/jej reprezentanta/reprezentantki)

1. Nom de famille ................................................................................
..........................
Surname
Nazwisko

2. Prénom (s).............................................................................
.........................................
First name (s)
Imię (imiona)

Sexe: masculin/feminin
Sex: male/female
Płeć: mężczyzna/kobieta

3. Nationalité ................................................................................
....................................
Nationality
Narodowość



4. Profession ................................................................................
......................................
Occupation
Zawód

5. Date et lieu de naissance ................................................................................
...............
Date and place of birth
Data i miejsce urodzenia

6. Domicile ................................................................................
.........................................
Permanent address
Stały adres zamieszkania

7. Tel. N°..............................................................................
...............................................

8. Adresse actuelle (si différente de 6.) .............................................................................
Present address (it different from 6.)
Aktualny adres (jeżeli inny niż podany w pkt 6.)

................................................................................
.........................................................


9. Nom et prénom du/de la représentant(e)*................................................................
.......
Name of representative*
Imię i nazwisko reprezentanta/ reprezentantki*

................................................................................
.........................................................

10. Profession du/de la représentant/e).............................................................................
Occupation of representative
Zawód reprezentanta/reprezentantki

11. Adress du/de la représentant/e) ................................................................................
....
Address of representative
Adres reprezentanta/ reprezentantki

................................................................................
.......................................................


12. Tel. N° ................................................................................
..........................................

Fax N° ................................................................................
..........................................





B. LA HAUTE PARTIE CONTRACTANTE
THE HIGH CONTRACTING PARTY
WYSOKA UKŁADAJĄCA SIĘ STRONA

(Indiquer ci-après le nom de l’Etat/des Etats contre le(s)quel(s) la requête est dirigée)
(Fill in the name of the State(s) against which the application is directed)
(Należy podać nazwę państwa/państw, przeciwko któremu/którym skierowana
jest skarga)


13. ................................................................................
......................................................




_______________________________

* Si le/la requêrant/e) est représenté (e), joindre une procuration signée par le/la requêrant(e) en faveur du/de la représentant(e).
A form of authority signed by the apllicant should be submitted if a represtantive is appointed.
Jeżeli skarżący/skarżąca ustanowił/a adwokata lub inną osobę do reprezentowania go/jej, należy załączyć podpisany formularz pełnomocnictwa.


II - EXPOSÉ DES FAITS
STATEMENT OF THE FACTS
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE STANU FAKTYCZNEGO










14.

Si nécessaire, continuer sur une feuille séparée
Continue on a separate sheet if necessary
Można kontynuować na osobnej kartce,
jeśli jest to konieczne
III - EXPOSÉ DE LA OU DES VIOLATION(S) DE LA CONVENTION ET/OU DES PROTOCOLES ALLÉGUÉE(S), QUE DES ARGUMENTS À L’APPUI
STATEMENT OF ALLEGED VIOLATION(S) OF THE CONVENTION AND/OR PROTOCOLS AND OF ARGUMENTS
OŚWIADCZENIE O DOMNIEMANYCH NARUSZENIACH KONWENCJI I/LUB PROTOKOŁÓW WRAZ Z UZASADNIENIEM








15.

IV - EXPOSÉ RELATIF AUX PRESCRIPTIONS DE L’ARTICLE 35 § 1 DE LA
CONVENTION
STATEMENT RELATIVE TO ARTICLE 35 § 1 OF THE CONVENTION
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE ART. 35 § 1 KONWENCJI

(Donner pour chaque grief, et au besoin sur une feuille séparée, les renseignements demandés sous les points 16 à 18-ci-après)
(If necessary, give the details mentioned below under points 16 to 18 on a separate sheet for each separate complaint)
(Jeśli jest to konieczne, informacje wymienione w punktach 16-18 można przedstawić na odrębnej kartce dla każdego zarzutu z osobna).








16. Décision interne définitive (date et nature de la décision, organe - judiciaire ou autre - l’ayant rendue)
Final decision (date, court or authority and nature of decision)
Ostateczne orzeczenia (data; nazwa sądu lub organu, który wydał orzeczenie; rodzaj orzeczenia)





17. Autres décisions (énumérées dans l’ordre chronologique en indiquant, pour chaque décision, sa date, sa nature et l’organe - judiciaire ou autre - l’ayant rendue)
Other decisions (list in chronological order, giving date, court or authority and nature of decision for each of them)
Inne orzeczenia (proszę je wymienić w porządku chronologicznym podając dla każdego z nich datę, nazwę sądu lub organu, który je wydał, oraz rodzaj orzeczenia)











18. Dispos(i)ez-vous d’un recours que vous n’avez pas exercé? Si oui, lequel et pour quel motif n’a-t-il pas été exercé?
Is there or was there any other appeal or other remedy available to you which you have not used? If so, explain why you have not used it.
Czy istnieją lub istniały inne możliwości odwołania się lub skuteczne środki prawne, które nie zostały wykorzystane? Jeżeli tak, proszę wyjaśnić, dlaczego nie zostały wykorzystane.
















Si nécessaire, continuer sur une feuille séparée
Continue on a separate sheet if necessary
Można kontynuować na osobnej kartce, jeśli jest to konieczne



V - EXPOSÉ DE L’OBJET DE LA REQUÊTE ET PRÉTENTIONS PROVISOIRES POUR UNE SATISFACTION EQUITABLE
STATEMENT OF THE OBJECT OF THE APPLICATION AND PROVISIONAL CLAIMS FOR JUST SATISFACION
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE TEGO, CZEGO DOMAGA SIĘ SKARŻĄCY















VI - AUTRES INSTANCES INTERNATIONALES TRAITANT OU AYANT TRAITÉ L’AFFAIRE
STATEMENT CONCERNING OTHER INTERNATIONAL PROCEEDINGS
OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA PRZED INNYMI ORGANAMI MIĘDZYNARODOWYMI

20. Avez-vous fournis à une autre instance internationale d’enquête ou de règlement les griefs énoncés dans la présente requête? Si oui, fournir des indications détaillées à ce sujet.
Have you submitted the above complaints to any other procedure of international investigation or settlement? If so, give full details.
Czy przedstawiał Pan/przedstawiała Pani powyższe zarzuty innym organom międzynarodowym w celu zbadania lub rozstrzygnięcia? Jeśli tak, należy przedstawić wszystkie szczegóły dotyczące takiego postępowania.












VII - PIÈCES ANNEXÉES
LIST OF DOCUMENTS
WYKAZ DOKUMENTÓW



(PAS D’ORIGINAUX, UNIQUEMENT DES COPIES)
(NO ORGINAL DOCUMENTS, ONLY PHOTOCOPIES)
NALEŻY DOŁĄCZYĆ WYŁĄCZNIE KOPIE DOKUMENTÓW,
NIE ORYGINAŁY



(Voir chapitre VII de la note explicative. Joindre copies de toutes les décisions mentionnées sous ch. IV et VI ci-dessus. Se procurer, au besoin, les copies nécessaires, et, en cas d’impossibilité, expliquer pourquoi celles-ci ne peuvent pas être obtenues. Ces documents ne vous seront pas retournés).
(See Part VII of the Explanatory Note. Include copies of all decisions referred to in Parts IV and VI above. If you do not have, you should obtain them. If you cannot obtain them, explain why not. No documents will be returned to you).
(Należy załączyć kopie wszystkich orzeczeń, o których mowa wyżej w Części IV i VI. Jeśli nie posiada Pan/Pani kopii, należy je wykonać. Jeżeli uzyskanie kopii nie jest możliwe, proszę wyjaśnić dlaczego. Żadne dokumenty nie będą Panu/Pani zwrócone.)


21.
a) ................................................................................
................................................

................................................................................
.................................................

c) ................................................................................
................................................















VIII - DÉCLARATION ET SIGNATURE
DECLARATION AND SIGNATURE
DEKLARACJA I PODPIS


22. Je déclare en toute conscience et loyauté que les renseignements qui figurent sur la présente formule de requéte sont exacts.
I hereby declare that, to the best of my knowledge and belief, the information I have given in the present application form is correct.
Niniejszym oświadczam, że informacje podane w niniejszym formularzu skargi, zgodnie z moją wiedzą i przekonaniem, są prawdziwe.




Lieu/Place/Miejsce ............................................................

Date/Date/Data ..................................................................







(Signature du/de la requêrant(e) ou du/de la représentant(e))
(Signature of the applicant or of the representative)
(Podpis skarżącego/skarżącej lub reprezentanta/reprezentantki)

INFORMACJA WYJAŚNIAJĄCA
przeznaczona dla osób wypełniających formularz
skargi na podstawie art. 34 Konwencji
WSTĘP
Zawarte tu informacje mają na celu ułatwienie sporządzenia skargi do Trybunału. Proszę przeczytać je uważnie przed wypełnieniem formularza, a następnie sięgać do nich podczas wypełniania każdej kolejnej jego części.
Wypełniony formularz będzie stanowić Pana/Pani skargę do Trybunału na podstawie art. 34 Konwencji. Będzie on dla Trybunału podstawą do zbadania sprawy. Dlatego też tak ważne jest wypełnienie go wyczerpująco i dokładnie, nawet jeśli oznacza to konieczność powtórzenia informacji, które zostały przekazane Kancelarii Trybunału w poprzedniej korespondencji.
Formularz złożony jest, jak można zauważyć, z ośmiu części. Każdą z nich należy wypełnić w taki sposób, aby skarga zawierała wszystkie informacje wymagane na podstawie Regulaminu Trybunału. Poniżej znajdują się informacje wyjaśniające do każdej z części formularza. Na zakończenie Informacji Wyjaśniającej załączamy tekst art. 45 i 47 Regulaminu Trybunału.
INFORMACJE DOTYCZĄCE FORMULARZA SKARGI
I. STRONY - Art. 47 par. 1(a), ( i ©
(1-13)
Jeżeli skarżących jest więcej niż jeden, należy przedstawić wymagane informacje osobno o każdym z nich; jeśli jest to konieczne - na oddzielnej kartce.
Skarżący może ustanowić osobę do reprezentowania go. Taki przedstawiciel musi być adwokatem uprawnionym do prowadzenia polityki w którymkolwiek z państw-stron oraz musi być mieszkańcem jednego z nich, może to być też każda inna osoba dopuszczona przez Trybunał do reprezentowania skarżącego. W przypadku, gdy skarżący jest reprezentowany przez inną osobę, odpowiednie informacje z tym związane powinny być zawarte w tej części formularza skargi. Kancelaria będzie prowadzić korespondencję wyłącznie z przedstawicielem ustanowionym przez skarżącego.
II. OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE STANU FAKTYCZNEGO - Art. 47 par. 1(d)
(14)
Informacje dotyczące faktów związanych ze skargą powinny być przedstawione w sposób jasny i zwięzły. Należy starać się opisywać wydarzenia w takiej kolejności, w jakiej one nastąpiły z podaniem dokładnych dat. W przypadku, gdy stawiane zarzuty dotyczą wielu różnych spraw (na przykład różnych postępowań sądowych), należy każdą z nich opisać osobno.
III. OŚWIADCZENIE O DOMNIEMANYCH NARUSZENIACH KONWENCJI WRAZ Z UZASADNIENIEM - Art. 47 par. 1 (e)
(15)
W tej części formularza należy w sposób możliwie najbardziej precyzyjny wyjaśnić jakie przepisy Konwencji stanowią podstawę zarzutów stawianych przez Pana/Panią oraz wyjaśnić dlaczego, zdaniem Pana/Pani, fakty przedstawione w części II formularza wskazują na naruszenie tych przepisów.
Należy zauważyć, że niektóre artykuły Konwencji pozwalają - w pewnych okolicznościach - na ingerencję w prawa, które one gwarantują - (patrz np. pkt a) do f) art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 artykułów od 8 do 11). Jeśli Pana/Pani zarzut jest oparty na takim artykule należy wyjaśnić dlaczego Pan/Pani uważa, iż ingerencja będąca przedmiotem skargi nie była usprawiedliwiona.
IV. OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE ART. 35 par. 1 KONWENCJI - Art. 47 par. 2 (a)
(15-18)
W tym rozdziale należy przedstawić informacje dotyczące środków odwoławczych podjętych przed władzami państwowymi. Należy wypełnić każdą z trzech części tej rubryki i podać informacje, dotyczącą wykorzystania środków odwoławczych osobno dla każdego zarzutu stawianego w oparciu o postanowienia Konwencji. W pkt 18 należy wypowiedzieć się, czy w związku ze stawianymi zarzutami istniały jeszcze inne możliwości odwołania się lub skuteczne środki prawne, które nie zostały wykorzystane. W przypadku, gdy takie środki istniały lecz nie zostały wykorzystane, należy je określić (np. podając nazwę sądu lub innych organów, do których można było złożyć odwołanie) oraz wyjaśnić dlaczego ich nie użyto.
V. OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE TEGO, CZEGO DOMAGA SIĘ SKARŻĄCY - Art. 47 par. 1 (g)
(19)
W tym miejscu należy krótko stwierdzić, co Pan/Pani chce osiągnąć przy pomocy skargi do Trybunału. Należy określić ogólnie swoje roszczenia co do zadośćuczynienia, które Pan/Pani chce wnieść zgodnie z art. 41 Konwencji.
VI. OŚWIADCZENIE DOTYCZĄCE POSTĘPOWANIA PRZED INNYMI ORGANAMI MIĘDZYNARODOWYMI - Art. 47 par. 2 (
(20)
W tym rozdziale należy podać informacje, czy Pan/Pani przedstawiał kiedykolwiek zarzuty zawarte w tej skardze innym organom międzynarodowym w celu zbadania lub rozstrzygnięcia. Jeśli tak, należy przedstawić wszystkie szczegóły, włącznie z nazwą organu, do którego zarzuty były kierowane, datami oraz informacjami dotyczącymi postępowania, które toczyło się przed nimi oraz informacje dotyczące podjętych decyzji. Należy załączyć kopie stosownych decyzji i innych dokumentów.
VII. WYKAZ DOKUMENTÓW - Art. 47 par. 1 (h)
(21)
(NALEŻY DOŁĄCZYĆ KOPIE DOKUMENTÓW, NIE ORYGINAŁY)
Nie należy zapomnieć o załączeniu do skargi kopii wszystkich wyroków i decyzji wspomnianych w Części IV i VI, jak również kopii wszelkich innych dokumentów, które chciałby Pan/Pani przedstawić Trybunałowi jako dowody (nagrania magnetofonowe, oświadczenia świadków, itd.). Należy także wymienić w wykazie wszelkie wyroki i decyzje, wydane w sprawie. Załączone kopie wyroków i decyzji powinny zawierać uzasadnienia, a nie tylko samą sentencję orzeczenia. Należy załączyć wyłącznie dokumenty związane z zarzutami przedstawionymi do rozpatrzenia przez Trybunał.
VIII. DEKLARACJA I PODPIS - Art. 45 par. 3
(22)
W przypadku, gdy skarga jest podpisana przez przedstawiciela skarżącego, należy dołączyć do niej odpowiedni dokument pełnomocnictwa podpisany osobiście przez skarżącego (chyba, że został on dołączony już wcześniej).

Artykuł 1
OBOWIĄZEK PRZESTRZEGANIA PRAW CZŁOWIEKA
Wysokie Układające się Strony zapewniają każdemu człowiekowi, podlegającemu ich jurysdykcji, prawa i wolności określone w rozdziale I niniejszej Konwencji.
ROZDZIAŁ I
PRAWA I WOLNOŚCI
Artykuł 2
PRAWO DO ŻYCIA
1. Prawo każdego człowieka do życia jest chronione przez ustawę. Nikt nie może być umyślnie pozbawiony życia, wyjąwszy przypadki wykonania wyroku sądowego skazującego za przestępstwo, za które ustawa przewiduje taką karę.
2. Pozbawienie życia nie będzie uznane za sprzeczne z tym artykułem, jeżeli nastąpi w wyniku bezwzględnego koniecznego użycia siły:
a) w obronie jakiejkolwiek osoby przed bezprawną przemocą;b) w celu wykonania zgodnego z prawem zatrzymania lub uniemożliwienia ucieczki osobie pozbawionej wolności zgodnie z prawem;
c) w działaniach podjętych zgodnie z prawem w celu stłumienia zamieszek lub powstania.
Artykuł 3
ZAKAZ TORTUR
Nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu.
Artykuł 4
ZAKAZ NIEWOLNICTWA I PRACY PRZYMUSOWEJ
1. Nikt nie może być trzymany w niewoli lub w poddaństwie.
2. Nikt nie może być zmuszony do świadczenia pracy przymusowej lub obowiązkowej.
3. W rozumieniu tego artykułu pojęcie "pracy przymusowej lub obowiązkowej" nie obejmuje:
a) żadnej pracy, jakiej wymaga się zwykle w ramach wykonywania kary pozbawienia wolności orzeczonej zgodnie z postanowieniami artykułu 5 niniejszej Konwencji lub w okresie warunkowego zwolnienia;b) żadnej służby o charakterze wojskowym, bądź; służby wymaganej zamiast obowiązkowej służby wojskowej w tych krajach, które uznają odmowę służby wojskowej ze względu na przekonania;c) żadnych świadczeń wymaganych w stanach nadzwyczajnych lub klęsk zagrażających życiu lub dobru społeczeństwa;d) żadnej pracy ani świadczeń stanowiących część zwykłych obowiązków obywatelskich.
Artykuł 5
PRAWO DO WOLNOŚCI I BEZPIECZENSTWA OSOBISTEGO
1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo:
a) zgodnie z prawem pozbawienia wolności w wyniku skazania przez właściwy sąd;b) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania w przypadku niepodporządkowania się wydanemu zgodnie z prawem orzeczeniu sądu lub w celu zapewnienia wykonania określonego w ustawie obowiązku;c) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania w celu postawienia przed właściwym organem, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zagrożonego karą lub jeśli jest to konieczne w celu zapobieżenia popełnieniu takiego czynu lub uniemożliwienia ucieczki po jego dokonaniu;d) pozbawienia nieletniego wolności na podstawie zgodnego z prawem orzeczenia w celu ustanowienia nadzoru wychowawczego lub zgodnego z prawem pozbawienia nieletniego wolności w celu postawienia go przed właściwym organem;e) zgodnego z prawem pozbawienia wolności osoby w celu zapobieżenia szerzeniu przez nią choroby zakaźnej, osoby umysłowo chorej, alkoholika, narkomana lub włóczęgi;
f) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania osoby w celu zapobieżenia jej nielegalnemu wkroczeniu na terytorium państwa lub osoby, przeciwko której toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję.
2. Każdy, kto został zatrzymany, powinien zostać niezwłocznie i w zrozumiałym dla niego języku poinformowany o przyczynach zatrzymania i o stawianych mu zarzutach.
3. Każdy zatrzymany lub aresztowany zgodnie z postanowieniami ustępu 1 lit. c) niniejszego artykułu powinien zostać niezwłocznie postawiony przed sędzią lub innym urzędnikiem uprawnionym przez ustawę do wykonywania władzy sądowej i ma prawo być sądzony w rozsądnym terminie albo zwolniony na czas postępowania. Zwolnienie może zostać uzależnione od udzielenia gwaracji zapewniających stawienie się na rozprawę.
4. Każdy, kto został pozbawiony wolności przez zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo odwołania się do sądu w celu ustalenia bezzwłocznie przez sąd legalności pozbawienia wolności i zarządzenia zwolnienia, jeżeli pozbawienie wolności jest niezgodne z prawem.
5. Każdy kto został pokrzywdzony przez niezgodne z treścią tego artykułu zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo do odszkodowania.

Artykuł 6
PRAWO DO RZETELNEGO PROCESU SĄDOWEGO
1. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości.
2. Każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą.
3. Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do:
a) niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżeniu;
posiadania odpowiedniego czasu i możliwości do przygotowania obrony;
c) bronienia się osobiście lub przez ustanowionego przez siebie obrońcę, a jeśli nie ma wystarczających środków na pokrycie kosztów obrony, do bezpłatnego korzystania z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości;
d) przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;
e) korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie mówi językiem używanym w sądzie.
Artykuł 7
ZAKAZ KARANIA BEZ PODSTAWY PRAWNEJ
1. Nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, które według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia. Nie będzie również wymierzona kara surowsza od tej, którą można było wymierzyć w czasie, gdy czyn zagrożony karą został popełniony.
2. Niniejszy artykuł nie stanowi przeszkody w sądzeniu i karaniu osoby winnej działania lub zaniechania, które w czasie popełnienia stanowiły czyn zagrożony karą według ogólnych zasad uznanych przez narody cywilizowane.
Artykuł 8
PRAWO DO POSZANOWANIA ŻYCIA PRYWATNEGO I RODZINNEGO
1. Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.
2. Niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności osób.
Artykuł 9
WOLNOŚĆ MYŚLI, SUMIENIA I WYZNANIA
1. Każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania; prawo to obejmuje wolność zmiany wyznania lub przekonań oraz wolność uzewnętrzniania indywidualnie lub wspólnie z innymi, publicznie lub prywatnie, swego wyznania lub przekonań przez uprawianie kultu, nauczanie, praktykowanie i czynności rytualne.
2. Wolność uzewnętrzniania wyznania lub przekonań może podlegać jedynie takim ograniczeniom, które są przewidziane przez ustawę i konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na interesy bezpieczeństwa publicznego, ochronę porządku publicznego, zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób.

Artykuł 10
WOLNOŚĆ WYRAŻANIA OPINII
1. Każdy ma prawo do wolności wyrażania opinii. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Niniejszy przepis nie wyklucza prawa Państw do poddania procedurze zezwoleń przedsiębiorstw radiowych, telewizyjnych lub kinematograficznych.
2. Korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej.
Artykuł 11
WOLNOŚĆ ZGROMADZANIA SIĘ I STOWARZYSZANIA SIĘ
1. Każdy ma prawo do swobodnego, pokojowego zgromadzania się oraz do swobodnego stowarzyszania się, włącznie z prawem tworzenia związków zawodowych i przystępowania do nich dla ochrony swoich interesów.
2. Wykonywanie tych praw nie może podlegać innym ograniczeniom niż te, które określa ustawa i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na interesy bezpieczeństwa państwowego lub publicznego, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwu, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Niniejszy przepis nie stanowi przeszkody w nakładaniu zgodnych z prawem ograniczeń korzystania z tych praw przez członków sił zbrojnych, policji lub administracji państwowej.
Artykuł 12
PRAWO DO ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA
Mężczyźni i kobiety w wieku małżeńskim mają prawo do zawarcia małżeństwa i założenia rodziny zgodnie z ustawami krajowymi regulującymi korzystanie z tego prawa.
Artykuł 13
PRAWO DO SKUTECZNEGO ŚRODKA ODWOŁAWCZEGO
Każdy, kogo prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe.

Artykuł 14
ZAKAZ DYSKRYMINACJI
Korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej Konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów, jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądż; z jakichkolwiek innych przyczyn.

The Registrar
European Court of Human Rights
Council of Europe
F - 67075 Strasbourg Cedex

Velikova przeciwko Bułgarii (art. 2 Konwencji)
(orzeczenie: 18.05.2000 r.)
Śmierć na skutek pobicia w areszcie policyjnym i nie udzielenia pomocy lekarskiej; brak właściwego śledztwa.

Stan faktyczny (streszczenie)

Slavcho Tsonchev, 49–letni Cygan, 25 września 1994 r. zmarł w policyjnym areszcie po dwunastu godzinach od zatrzymania w związku z podejrzeniem o kradzież bydła. Śledztwo w tej sprawie nie posuwało się do przodu mimo licznych interwencji Anyi Velikovej, wieloletniej przyjaciółki Tsoncheva, matki jego dzieci.
Tsonchev zmarł z upływu krwi. Sekcja zwłok nie ujawniła żadnych innych przyczyn śmierci. Zatrzymano go pijącego alkohol w towarzystwie kilku osób, mógł wtedy chodzić, rozmawiał z policjantami. Ani wtedy, ani w ciągu następnych dwóch godzin nie skarżył się na żadne dolegliwości. Żadna z osób, które się z nim w tym czasie kontaktowały, łącznie z policjantami, nie widziała u niego śladów tak poważnych obrażeń, jakie stwierdzono podczas sekcji.
Velikova w skardze do Europejskiej Komisji Praw Człowieka zarzuciła Bułgarii między innymi naruszenie art. 2 Konwencji (prawo do życia) z tego powodu, że Tsonchev zmarł na skutek poważnych obrażeń zadanych mu przez policjantów i że odmówiono mu właściwej pomocy lekarskiej. Twierdziła także, że nie było odpowiedniego śledztwa w sprawie okoliczności jego śmierci.

Rozpatrzenie sprawy oraz wyrok

W pierwszych godzinach po tragicznym zdarzeniu, śledczy, zarządzając sekcję zwłok, nie zwrócił się do biegłego lekarza o opinię na temat czasu spowodowania ujawnionych obrażeń. Żaden biegły nie był o to pytany. W aktach śledztwa nie ma śladu prób ustalenia danych zespołu lekarzy, który – zgodnie z tym, co mówili policjanci – dwa razy był krytycznej nocy w komendzie. Brak było także zapisów ze szpitalnego pogotowia ratunkowego, które powinny zawierać adnotacje o tych wyjazdach. Wielu ważnych świadków nigdy nie przesłuchano, ani nie zadano im istotnych pytań. Nie przesłuchano jednego z dwóch policjantów, którzy zatrzymywali Tsoncheva. Podobnie jak niejakiego I.P., zatrzymanego
w komendzie w Pleven tej samej nocy. Śledczy uznał, że nie ma potrzeby przesłuchania żadnej z kilkudziesięciu osób, które zebrały się przed domem właścicieli bydła, i które – według policjantów - chciały Tsoncheva pobić.
W materiałach przedstawionych Trybunałowi przez władze były wzmianki mogące wskazywać na istnienie dokumentów dotyczących śledztwa w sprawie śmierci Tsoncheva. Władze nie przedstawiły jednak ich kopii.
Trybunał przypomniał, że zapewnienie przez państwo wszelkich ułatwień (m.in. przedstawienie dokumentów dotyczących interesującej Trybunał sprawy) ma ogromne znaczenie dla skutecznego działania systemu skarg indywidualnych na podstawie Konwencji. Nie było potrzeby oceniać, czy władze bułgarskie spełniły swój obowiązek w tym zakresie.
W związku z zarzutem skarżącej, że nie było skutecznego śledztwa wystarczyło stwierdzić, że Trybunał zażądał od władz kopii wszystkich dokumentów z akt organów prowadzących jakiekolwiek czynności w tej sprawie. W odpowiedzi władze oświadczyły, że już wcześniej złożyły posiadane dokumenty. Trybunał mógł więc uznać, że akta znajdujące się
w Strasburgu zawierają wszystkie informacje o prowadzonym w tej sprawie śledztwie.
W tej sprawie skarżąca twierdziła, że braki śledztwa były tak duże i liczne, iż można było je wytłumaczyć jedynie stronniczością śledczego i prokuratora oraz tuszowaniem popełnionych zbrodni.
Zdaniem Trybunału niepodjęcie nieodzownych i oczywistych czynności śledczych należy traktować ze szczególna uwagą. Jeśli państwo przekonująco nie wyjaśni owego zaniechania, będzie odpowiedzialne za szczególnie poważne naruszenie swoich obowiązków wynikających z art. 2 Konwencji.
Trybunał uznał za nieprzekonującą sugestię Bułgarii, iż Tsonchev mógł doznać obrażeń przed zatrzymaniem. Nie wydawał się też prawdopodobny upadek na ziemię podczas zatrzymania i później w komisariacie, gdy rzekomo zataczał się. Oględziny zwłok wskazywały, iż można by nim tłumaczyć wyłącznie zranienia na twarzy. Przyczyną śmierci były natomiast rany od pobicia, co potwierdził prokurator w postanowieniu z 19 marca 1996 r. Zgodnie z opinią po sekcji jedne obrażenia pochodziły od długiego, twardego przedmiotu o wąskiej powierzchni, inne - od ciosów lub uderzenia o twardy tępy przedmiot o nieustalonym kształcie. Dowody te kazały odrzucić wersję sugerowaną przez władze. Zdaniem Trybunału można więc było wnioskować bez uzasadnionych wątpliwości, że Tsonchev zmarł w wyniku obrażeń zadanych mu przez policjantów. Wchodziła więc w grę odpowiedzialność państwa. Nic nie wskazywało, że pobity Tsonchev był zbadany jak należy przez lekarza.
Biorąc powyższe pod uwagę Trybunał uznał, że nastąpiło naruszenie art. 2 Konwencji (jednogłośnie).

Wnioski

Na podstawie tego oraz innych orzeczeń Trybunału w podobnych sprawach nasuwa się wniosek, że jeżeli w areszcie policyjnym zatrzymano osobę w dobrym stanie zdrowia, a później znaleziono ją martwą, państwo musi przekonująco wyjaśnić wydarzenia, które doprowadziły do śmierci, inaczej będzie odpowiedzialne na podstawie art. 2 Konwencji.
Obowiązek państwa ochrony prawa do życia na podstawie art. 2 Konwencji, w połączeniu z ogólnym obowiązkiem zapewnienia każdej osobie podlegającej jego jurysdykcji praw i wolności zapisanych w Konwencji, wymaga w sposób dorozumiany zapewnienia jakiejś formy skutecznego, urzędowego śledztwa, gdy doszło do pozbawienia życia w wyniku użycia siły. Śledztwo musi być m.in. szczegółowe, bezstronne i staranne. Charakter i stopień kontroli owego minimum skuteczności zależy od okoliczności konkretnej sprawy i wszystkich istotnych faktów.

Ribitsch przeciwko Austrii (art. 3 Konwencji)
(orzeczenie: 4.12.1995 r.)
Złe traktowanie w areszcie policyjnym.

Stan faktyczny (streszczenie)

W maju 1988 r. wiedeńska policja przeszukała mieszkanie Ronalda Ribitsch’a w związku ze śledztwem w sprawie śmierci dwóch osób na skutek nadużycia narkotyków. Dziesięć dni później, w rezultacie kolejnego przeszukania, Ribitsch i jego żona zostali zatrzymani w areszcie policyjnym. Przetrzymywano ich tam przez dwie doby. Po zwolnieniu Ribitsch poinformował różne osoby, m.in. dziennikarza, o znęcaniu się nad nim w komendzie policji. Lekarze odnotowali obrażenia na prawym ramieniu. Koledzy sfotografowali je.
W rezultacie informacji opublikowanej w prasie wszczęto postępowanie karne przeciwko policjantom. Sąd Rejonowy w Wiedniu uznał za wiarygodną wersję wydarzeń przedstawioną przez Ribitsch’a. Wykluczył możliwość przypadkowych obrażeń i skazał jednego z policjantów o nazwisku Markl na dwa miesiące więzienia z zawieszeniem.
Sąd Okręgowy rozpatrując jego odwołanie uzupełnił materiał dowodowy, powołując m.in. biegłego z zakresu medycyny sądowej. Uchylił wyrok sądu I instancji i uniewinnił policjanta. Stwierdził, iż nie da się odrzucić wersji obrony, a zarzuty Ribitsch’a nie zostały udowodnione w stopniu pozwalającym na pociągnięcie policjanta do odpowiedzialności karnej.
Władze nie zaprzeczyły, że Ribitsch doznał obrażeń w czasie przebywania w areszcie. Podkreśliły jednak brak możliwości ustalenia w postępowaniu karnym, iż policjanci działali w sposób niedopuszczalny. Powołały się na wyrok Sądu Okręgowego w Wiedniu, który dokonał własnych ustaleń faktycznych, w szczególności powołując biegłych z zakresu medycyny sądowej, a także dokładnie analizując zeznania Ribitsch’a i ich wiarygodność. Władze uważały, że do stwierdzenia naruszenia Konwencji, znęcanie powinno być udowodnione „bez uzasadnionych wątpliwości”.
W skardze do Europejskiej Komisji Praw Człowieka Ribitsch zarzucił między innymi, że w areszcie policyjnym traktowano go w sposób nieludzki i poniżający (art. 3 Konwencji).

Rozpatrzenie sprawy oraz wyrok

W sprawie Ribitsch’a Trybunał zwrócił uwagę, że:
- lekarze stwierdzili obrażenia na jego ciele, o których zeznawali również liczni świadkowie;
- istniały rozbieżności w wyjaśnieniach oficera policji Markla, oskarżonego o pobicie;
- policjant-kierowca nie widział, aby Ribitsch upadł na drzwi samochodu;
- Sąd Rejonowy w Wiedniu uniewinnił Markla wskazując w uzasadnieniu na wątpliwości, co do wiarygodności zeznań Ribitsch’a, głównie na podstawie argumentów nie związanych z przebiegiem wydarzeń w areszcie policyjnym;
- Trybunał Konstytucyjny nie badał zarzutu Ribitsch’a dotyczącego pobicia, stwierdził jednak, że przeszukanie i zatrzymanie jego i żony było niezgodne z prawem.
Nie było wątpliwości, iż Ribitsch doznał obrażeń w areszcie, a aresztowanie okazało się bezprawne. Pozostawał wtedy pod całkowitą kontrolą policjantów. Uniewinnienie oficera policji przez sąd nie zwalnia Austrii od odpowiedzialności na podstawie Konwencji. Władze miały więc obowiązek udzielić przekonujących wyjaśnień dotyczących okoliczności, w jakich doszło do obrażeń. Nie uczyniły one jednak nic, poza powołaniem się na wynik postępowania karnego. Wyjaśnienie, przedstawiające obrażenia jako skutek upadku na drzwi samochodu, Trybunał - podobnie jak Komisja - uznał za niewystarczające.
Władze nie udowodniły w sposób zadowalający, że obrażenia doznane przez Ribitsch’a zostały spowodowane inaczej niż - całkowicie, głównie lub częściowo - przez traktowanie go w areszcie.
Zdaniem Trybunału, obrażenia jakich doznał Ribitsch, wskazują na znęcanie się nad nim w stopniu oznaczającym nieludzkie i poniżające traktowanie (orzeczenie zapadło głosami sześć do trzech).

Wnioski

W sprawach dotyczących stosowania tortur oraz nieludzkiego, poniżającego traktowania albo karania, Komisja wielokrotnie wyrażała pogląd, że państwo jest odpowiedzialne moralnie za każdą osobę aresztowaną, pozostaje ona bowiem całkowicie w rękach policji. W razie ujawnienia, że aresztowany doznał obrażeń, władze muszą przedstawić dowody wskazujące na istnienie wątpliwości, co do przebiegu wydarzeń w wersji pokrzywdzonego. Jest to szczególnie ważne, gdy na jej poparcie przedstawił on opinie lekarskie. W tej sprawie wyjaśnienia władz nie wystarczały do powzięcia uzasadnionych wątpliwości, co do trafności zarzutu znęcania się przez policję.
Trybunał w podobnych sprawach często podkreślał, że jakiekolwiek użycie siły wobec osoby pozbawionej wolności - jeśli nie jest absolutnie konieczne ze względu na jej zachowanie - narusza ludzką godność i w zasadzie powinno być traktowane jako naruszenie art. 3 Konwencji. Przypomniał, iż wymogi śledztwa oraz niezaprzeczalne trudności związane
ze zwalczaniem przestępczości nie mogą usprawiedliwiać ograniczeń ochrony integralności fizycznej jednostki.
Z powyższego wynika dla Policji między innymi obowiązek szczegółowego dokumentowania stanu zdrowia, a przede wszystkim obrażeń, które posiada osoba pozbawiona wolności. Brak takiej dokumentacji lub nierzetelna dokumentacja, mogą być odebrane jako próba „zatuszowania” zdarzenia związanego ze stosowaniem tortur lub nieludzkiego, poniżającego traktowania

Hurtado przeciwko Szwajcarii (art. 3 Konwencji)
(orzeczenie: 28.01.1994 r.)
Nieludzkie i poniżające traktowanie podejrzanego podczas zatrzymania i przesłuchań.

Stan faktyczny (streszczenie)

Kolumbijczyka Hurtado aresztowano jesienią 1989 roku w Szwajcarii. Dokonali tego policjanci z jednostki specjalnej. Zanim weszli do mieszkania w którym przebywał Hurtado wrzucili do wnętrza granat ogłuszający. Obezwładnili go, zakuli w kajdanki, a na głowę zarzucili kaptur. Po przewiezieniu do siedziby specjalnej jednostki w Lozannie, przesłuchiwano go. Hurtado ze strachu wypróżnił się w spodnie. Nie pozwolono mu zmienić ubrania aż do następnego dnia. Poprosił o lekarza. Zbadano go jednak dopiero za tydzień. Prześwietlenie wykazało złamanie żebra.
W skardze do Europejskiej Komisji Praw Człowieka Hurtado zarzucił między innymi, iż traktowano go w sposób nieludzki i poniżający (art. 3 Konwencji).

Rozpatrzenie sprawy

Komisja orzekła, iż nie doszło do naruszenia art. 3 Konwencji podczas akcji zatrzymania skarżącego. Naruszono natomiast ten przepis nie pozwalając mu zmienić ubrania zabrudzonego ekskrementami oraz z powodu zwlekania z badaniem lekarskim.
Po przedstawieniu sprawy Trybunałowi Praw Człowieka doszło do ugody między skazanym i władzami Szwajcarii, które zobowiązały się zapłacić Hurtado odszkodowanie z powodu traktowania, którego doświadczył ze strony funkcjonariuszy policji.
W tej sytuacji Trybunał postanowił skreślić sprawę z wokandy.

Wnioski
Właściwie sprawa wydaje się na tyle jasna, że nie wymaga jakiś szczególnych rozważań. Także przestępca posiada godność, która jest źródłem praw człowieka. Nakłada to na Policję obowiązek odpowiedniego traktowania takich osób, włącznie z niezwłocznym zapewnieniem pomocy lekarskiej w sytuacji tego wymagającej.

K.-F. przeciwko Niemcom (art. 5 Konwencji)
(orzeczenie: 27.11.1997 r.)Zgodność z prawem zatrzymania i przetrzymywania w areszcie.

Stan faktyczny (streszczenie)

Rano 4.07.1991 r. policja w Cochem-Zell został poinformowana, że pan K.-F. i jego żona mają zamiar opuścić wynajmowane mieszkanie w Ulmen bez zapłaty czynszu oraz rachunków telefonicznych. Po ustaleniu, że K.-F. nie ma stałego adresu oraz skonsultowaniu się z prokuratorem, postanowiono ich zatrzymać. Dokonano tego
o godz. 21.45. Przewieziono ich do Cochem-Zell w celu sprawdzenia tożsamości.
Czynności policyjne dokonane w nocy ujawniły, iż K.-F. był zamieszany w różne inne sprawy karne. Przesłuchano go jeszcze raz następnego dnia rano. O godz. 9.25 prokurator przekazał telefonicznie, że nie ma zamiaru wydawać wobec K.-F. postanowienia o tymczasowym aresztowaniu. O godz. 10.30 oboje zostali zwolnieni i przewiezieni z powrotem do Ulmen.
W październiku 1992 r. K.-F. i jego żona złożyli doniesienie do prokuratora w Koblencji przeciwko policjantom, zarzucając im między innymi bezprawne zatrzymanie w lipcu 1991 r. Sprawę umorzono. 21 maja 1992 r. postanowienie prokuratora zostało utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny w Koblencji.
W skardze do Europejskiej Komisji Praw Człowieka K.-F. zarzucił między innymi, iż zatrzymanie i przetrzymywanie go w areszcie policyjnym w Cochem-Zell było niezgodne z prawem (art. 5 ust. 1 Konwencji). Skarżący twierdził, że nie dopuścił się żadnego przestępstwa, nie usiłował uciec, ani ukryć swojej tożsamości. Czas spędzony w areszcie przekroczył ustawowy limit o czterdzieści pięć minut (na podstawie prawa niemieckiego policja może zatrzymać osobę na gorącym uczynku przestępstwa, w celu sprawdzenia jej tożsamości, jeśli nie da się jej sprawdzić natychmiast na miejscu, na czas nie dłuższy niż 12 godzin).

Rozpatrzenie sprawy oraz wyrok

Trybunał w pierwszej kolejności zajął się odpowiedzią na pytanie, czy istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa jako podstawa zatrzymania. Uzasadniony charakter podejrzenia, który musi być podstawą decyzji o zatrzymaniu, stanowi istotną część zabezpieczeń przed arbitralnością zapisanych w art. 5 ust. 1 lit. c Konwencji. Uzasadnione podejrzenie zakłada istnienie faktów lub informacji, pozwalających przekonać obiektywnego obserwatora, iż dana osoba mogła dopuścić się przestępstwa. Fakty rodzące podejrzenie nie muszą być tak samo przekonujące jak te, które są niezbędne do uzasadnienia wyroku skazującego lub nawet wystąpienia z oskarżeniem, do którego dochodzi w późniejszej fazie postępowania karnego.
Wstępne czynności wyjaśniające ujawniły, iż zatrzymane osoby nie miały stałego adresu, a K.-F. był już ścigany za oszustwo. Policja zatrzymała oboje 4 lipca 1991r. o godz. 21.45 i przewiozła ich do komendy policji w celu sprawdzenia tożsamości. W raporcie spisanym dwie godziny później policjanci wyrazili poważne podejrzenia oszustwa oraz ryzyko ucieczki.
W tych okolicznościach Trybunał mógł w zasadzie zgodzić się z uzasadnieniem Sądu Apelacyjnego w Koblencji, który w wyrokach z 21.05.1992 r. i 30.11.1993 r. uznał podejrzenia policjantów za uzasadnione. Tak więc K.-F. został zatrzymany na podstawie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c Konwencji.
Pozostało odpowiedzieć na pytanie, czy zatrzymanie było zgodne z prawem, łącznie z tym, czy zachowano tryb przewidziany przez prawo. Konwencja w tym zakresie odwołuje się w istocie do prawa krajowego i nakłada obowiązek przestrzegania przepisów materialnych i formalnych.
Trybunał postanowił rozważyć różne podstawy zatrzymania wskazane przez władze. Ostatecznie uznał podstawę, na którą powołał się sąd w Koblencji - możliwość zatrzymania w celu sprawdzenia tożsamości osoby zatrzymanej na gorącym uczynku przestępstwa, jeśli nie da się jej sprawdzić natychmiast na miejscu. Okres przetrzymywania w areszcie przekroczył jednak ustawowe dwanaście godzin.
W tej sprawie maksymalny okres dwunastu godzin na zatrzymanie w celu sprawdzenia tożsamości był ustalony w ustawie i był bezwzględnie obowiązujący. Jeśli był on znany wcześniej, organy odpowiedzialne za zatrzymanie miały obowiązek podjąć wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia, aby dozwolony okres nie został przekroczony. Odnosi się to również do spisania danych osobowych K.-F., które - jako jeden ze sposobów sprawdzenia tożsamości - powinno być dokonane w okresie zatrzymania dokonanego właśnie w tym celu.
Z powodu przekroczenia maksymalnego ustawowego okresu zatrzymania nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 1 lit. c Konwencji. Orzeczenie zapadło jednogłośnie.

Wnioski

Zatrzymanie osoby, aby nie było sprzeczne z Konwencją, musi być między innymi zgodne z prawem krajowym (podstawa oraz tryb zatrzymania). W tej sprawie, czas zatrzymania skarżącego był dłuższy od czasu dozwolonego przez prawo niemieckie o 45 minut.
Polskie prawo przewiduje różne podstawy prawne i faktyczne zatrzymania osoby, a czasy określone w nich są zawsze czasami maksymalnymi. Jeżeli prawo zezwala na zatrzymanie osoby na czas do 48 godzin, to może ona być zwolniona już np. po 6 godz., ale nie po 48 godz. i 10 minutach.