wieszjak.plprawo.wieszjak.pl

Pasjonacie, dzięki Tobie zostało wzruszone prawomocne postanowienie!!! Ten art. 24kkw, to zadziałał tylko dzięki Twojej podpowiedzi. Mecenas w sierpniu 2009 mówił, że nic się juz nie da zrobić w tej sprawie, a dzięki Twej zdaje sie sierpniowej podpowiedzi sama doprowadziłam do wzruszenia postanowienia wykonawczego z art. 207kk. To dzięki temu sąd okręgowy uchylił i dał do ponownego rozpoznanie przez rejonówkę, zalecając takie a nie inne ustalenia rejonowego. Nie wiem czy ten sąd kiedykolwiek to robił w związku z 24kkw, bo robią wielkie oczy co się dzieje. Gratuluję Ci wiedzy Pasjonacie. Dam znać jaki będzie efekt końcowy, bo sędzia po przesł. nowych świadków skazanego, dowiedział się o nowych okoliczn., które wskazują na to, że to nad skazanym znęcała się "poszkodowana" wraz z rodziną oraz teraz zarządził przesłuchanie skazanego i właściciela majątku, którego obdarował właśnie skazany, a ten dając służebność do całego domu, teraz wprowadza do zamieszkania różne osoby. Dobrzy ludzie pomagają, ale szwgier jest w złym stanie psych. Odsiedział juz 6m-cy. Boi się sam siebie. Jest przestraszony. W jakim celu sąd go jeszcze ciąga na przesł. i dodaje mu wstydu(szwagier wstydzi się nawet , że dowiozą go w kajdankach). Pozdrawiam.

Pasjonacie, uchylono to postanowienie na pdst. 24kkw!. Dziękuję bardzo, bardzo, bardzo.

Pasjonacie, widzę, że jesteś i znów pomagasz. Bardzo Cię proszę o orzecznictwo w sprawie: "nieodpłatna dożywotnia śłużebność osobista polegająca na prawie zamieszkiwania w całym domu".

Art. 301.
§ 1. Mający służebność mieszkania może przyjąć na mieszkanie małżonka i dzieci
małoletnie. Inne osoby może przyjąć tylko wtedy, gdy są przez niego utrzymywane
albo potrzebne przy prowadzeniu gospodarstwa domowego. Dzieci
przyjęte jako małoletnie mogą pozostać w mieszkaniu także po uzyskaniu
pełnoletności.
§ 2. Można się umówić, że po śmierci uprawnionego służebność mieszkania przysługiwać
będzie jego dzieciom, rodzicom i małżonkowi.

Wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r., II CK 341/05Uprawnienie osoby, o której mowa w art. 301 zdanie drugie k.c., do
zajmowania mieszkania zależy od tego, czy mający służebność mieszkania
wykonuje ją.
Sędzia SN Antoni Górski (przewodniczący)
Sędzia SN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)
Sędzia SN Henryk Pietrzkowski
Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zdzisława J. przeciwko Barbarze J.-B.
o zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 12 stycznia 2006 r.
kasacji pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2005 r.
uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Łodzi do
ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym przez pozwaną Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił apelację
pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28
kwietnia 2004 r. W sprawie tej poczyniono następujące ustalenia.
W dniu 21 grudnia 1990 r. rodzice stron Stanisław i Helena małżonkowie J.
zawarli z powodem umowę o przekazanie gospodarstwa rolnego, na podstawie
której stał się on właścicielem nieruchomości rolnej położonej w S. oraz
gospodarstwa rolnego położonego w P., zabudowanego m.in. domem mieszkalnym
piętrowym sześcioizbowym, budynkiem mieszkalnym dwuizbowym i budynkiem
gospodarczym. Na podstawie tej umowy ustanowiono dla rodziców stron
służebność mieszkania w sześcioizbowym domu, z prawem zamieszkiwania w
trzech izbach na parterze wraz z łazienką oraz korzystania z dwóch izb budynku
mieszkalnego dwuizbowego, a także użytkowania działki o powierzchni 30 a,
położonej przy zabudowaniach.
Po przekazaniu gospodarstwa rolnego powodowi, rodzice stron oraz strony
uzgodnili, że pozwana będzie mieszkać razem z rodzicami w części domu,
przyznanej rodzicom jako służebność mieszkania w zamian za co będzie się
opiekowała rodzicami do końca ich życia i prowadziła im gospodarstwo domowe.
Od grudnia 1990 r. pozwana zamieszkuje w pomieszczeniach na parterze
budynku mieszkalnego wraz ze swoją córką i rodzicami. Od 1990 r. prowadzi w
budynku mieszkalnym dwuizbowym działalność gospodarczą. Początkowo relacje
między rodzicami stron, pozwaną a powodem układały się prawidłowo. Po pewnym
czasie sytuacja uległa zmianie, pojawiły się konflikty, doszło nawet do interwencji
policji. W 2000 r. rodzice stron wyprowadzili się do zakupionego mieszkania w Ż.
Zamieszkanie w tej miejscowości było spowodowane brakiem porozumienia z
powodem oraz stanem zdrowia rodziców stron.
Powód zażądał od pozwanej, aby się wyprowadziła, wskazując termin 31
marca 2003 r. Podał zasady wzajemnych rozliczeń, tj. wskazał, że żąda miesięcznie
łącznej kwoty 566 zł z tytułu odszkodowania za zajmowane lokale i świadczenia
związane z utrzymaniem domu.
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 22 lipca
2003 r. nakazano pozwanej i jej małoletniej córce opuszczenie lokalu mieszkalnego
oraz lokalu użytkowego położonych w P. Orzeczono przy tym o uprawnieniu
pozwanej do otrzymania lokalu socjalnego oraz wstrzymaniu wykonania
opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty zawarcia umowy najmu
lokalu socjalnego.
W sprawie niniejszej powód domagał się zasądzenia od pozwanej kwoty
76 976,00 zł z ustawowymi odsetkami tytułem czynszu za zajmowany lokal
mieszkalny i budynek gospodarczy, w którym pozwana prowadzi działalność
gospodarczą. Następnie ograniczył powództwo, wnosząc o zasądzenie od
pozwanej kwoty 24 338,00 zł i cofając pozew w pozostałym zakresie. Podał, że
dochodzona kwota stanowi odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu
mieszkalnego i budynku gospodarczego w okresie od dnia 1 stycznia 2000 r. do
lipca 2003 r.
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2004 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie
Trybunalskim zasądził na rzecz powoda dochodzoną kwotę z ustawowymi
odsetkami od dnia 3 października 2003 r. do dnia zapłaty oraz w pozostałym
zakresie umorzył postępowanie.
Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej, wskazując, że Sąd Okręgowy
trafnie przyjął, na podstawie art. 301 k.c., iż pozwana na skutek zmiany okoliczności
faktycznych utraciła prawo do zamieszkiwania w pomieszczeniach należących do
powoda. Rodzice stron, którym przysługuje służebność mieszkania na
nieruchomości powoda, wyprowadzili się z niej w 2000 r. do innego mieszkania, w
którym utworzyli centrum życiowe, zatem pozwana utraciła status osoby potrzebnej
do prowadzenia im gospodarstwa domowego w mieszkaniu, objętym
służebnością. (...)
Skoro odpadła podstawa określona w art. 301 k.c. do zamieszkiwania w
nieruchomości powoda, a strony nie zawierały umów, należy uznać, że od stycznia
2000 r. do lipca 2003 r. pozwana korzystała ze spornych lokali bez tytułu
prawnego. (...)
W kasacji pozwana zarzuciła naruszenie art. 405 k.c. przez jego zastosowanie
jako podstawy prawnej zaskarżonego wyroku. Ponadto zarzuciła naruszenie art.
301 k.c. przez błędna wykładnię, spowodowaną przyjęciem stanowiska, że czasowe
niekorzystanie przez rodziców stron z lokali objętych służebnością, spowodowane
nagannym zachowaniem powoda w stosunku do nich przy jednoczesnym
niezniesieniu tej służebności w drodze prawem przewidzianej, wyłącza w stosunku
do pozwanej możliwość przyjęcia, iż prowadzi ona gospodarstwo domowe
rodziców, którym dalej służebność przysługuje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z ustaleń wynika, że rodzice pozwanej nie zajmują od 2000 r. pomieszczeń,
co do których ustanowiono na ich rzecz służebność. Bezsporne jest, że
pomieszczenia te stanowią część nieruchomości, której właścicielem jest powód.
Prawo do ich zajmowania powstało na rzecz pozwanej, w związku z obowiązkiem
świadczenia na rzecz jej rodziców pomocy w życiu codziennym i opieki.
Uprawnienie pozwanej do zajmowania bezpłatnie pomieszczeń należących do
powoda było więc uprawnieniem ściśle związanym z korzystaniem przez jej
rodziców ze służebności mieszkania obejmującej te pomieszczenia, pozwana ma
bowiem prawo do zajmowania wspomnianych pomieszczeń razem z rodzicami, gdy
pomaga im w prowadzeniu gospodarstwa domowego.
Z ustaleń wynika także, że uprawnieni rodzice stron od dłuższego czasu nie
korzystają ze służebności. Wyprowadzili się do mieszkania znajdującego się w innej
miejscowości, gdzie jest ich centrum życiowe i gdzie prowadzą gospodarstwo
domowe. W takiej sytuacji brak podstaw do przyjęcia, że trwa uprawnienie
pozwanej do zajmowania pomieszczeń objętych służebnością jej rodziców, było ono
bowiem ściśle związane ze świadczeniem, polegającym na pomocy rodzicom w
prowadzeniu gospodarstwa domowego w tych pomieszczeniach.
Zgodnie z art. 301 k.c., uprawniony ze służebności mieszkania może zezwolić
na zajmowanie tego mieszkania osobom, które są mu potrzebne do prowadzenia
gospodarstwa domowego. Uprawnienie osoby, która ma pomagać w prowadzeniu
gospodarstwa domowego, do zajmowania pomieszczeń objętych służebnością
mieszkania, nie może jednak trwać niezależnie od tego, czy uprawniony ze
służebności korzysta. (...) W związku z wyprowadzeniem się rodziców pozwanej,
odpadła podstawa prawna do dalszego zajmowania przez nią pomieszczeń
objętych służebnością. Wbrew więc opinii skarżącej wyrażonej w kasacji, Sądy
orzekające w sprawie dokonały poprawnej wykładni art. 301 k.c. (...)
Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art. 405 k.c. Powód domagał
się wynagrodzenia za korzystanie przez pozwaną bez tytułu prawnego z
pomieszczeń wchodzących w skład należącej do niego nieruchomości. Zgodnie z
utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, takie roszczenie powinno być
ocenione na podstawie przepisów o rozliczeniach pomiędzy właścicielem a
posiadaczem rzeczy. W rozpoznawanej sprawie stosowanie tych przepisów jest tym
bardziej uzasadnione, że powód dysponuje już prawomocnym wyrokiem
zobowiązującym pozwaną do wydania mu spornych pomieszczeń. Stosowanie w tej
sytuacji przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu budzi wątpliwości. Po pierwsze,
trafnie skarżąca zarzuciła, że obliczanie utraconych przez powoda korzyści może
budzić wątpliwości, jeżeli służebność rodziców formalnie nie wygasła. Po drugie,
przepisy o rozliczeniach pomiędzy właścicielem a posiadaczem są lepiej
dostosowane do oceny wzajemnych roszczeń związanych z wydaniem rzeczy, niż
przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. Stosując te przepisy, roszczenie powoda
należy ocenić jako roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie przez posiadacza z
rzeczy. (...)
Mając na względzie, że podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 405 k.c.
okazał się uzasadniony, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39313 k.p.c.).

Nie jest to moja specjalizacja. Ja mam konika na punkcie karnistyki. Ale nieco mam trochę orzeczeń z cywilistyki, gdyż pomało staram się być wszechstronnym i mieć dużą wiedzę z każdej dziedziny prawa. Porszę przejść z zapytaniem do odpowiedniego działu.

Pasjonacie, zadałam to pytanie w innym dziale, ale nikt nie umie odpowiedzieć. Pomóż Ty, proszę. Jest to mieszanka cywilistyki z karnym.
Chodzi o to, że szwagier (skazany z 207kk, ale za psychiczne "znęcanie") od 2000 roku ma służebność osobistą polegająca na zamieszkiwaniu w całym domu. Jest to wiejski mały domeczek. Darował majątek siostrzeńcowi, gdy tamten miał 18 lat i zamieszkiwał ze swymi rodzicami w mieście. Matka obdarowanego wprowadziła go celowo w błąd mówiąc, że ZUS zabierze szwagrowi rentę, gdy będzie miał choć 1 ar ziemi i podpowiedziała, by ten przepisał wszystko na jej syna. Szwagier umówił sie z nimi, że dopiero po jego śmierci może tam zamieszkać i zgodni pojechali do rejenta.
W ok. 2003-04r. siostra wprowadziła się do domu na wsi, by opiekować sie matką. W 2006 ta siostra pozwała mego szwagra do sądu w zw. z 207kk. Został skazany w zawieszeniu. 1 tydzień przed upływem terminu zawieszenia, zadzwoniła po kuratorkę społ. i udowodniła, że szwagier jest pijany. Obie wrzeszczały na chłopinę i ten coś tam odburknął. Wtedy kuratorka zawiadomiła zawodową, a ta wystapiła o zarządzenie kary, którą sąd odwiesił i zwinęli szwagra do AŚ. Tam dostał P-2. Po 2 miesiącach przewieźli go do ZK typu zamkniętego(był ten zakład bliżej mojego miejsca zamieszk. i łatwiej mogłam kontaktować się ze szwagrem). Myślałam, że jak ma P-2, to w zamkniętym tak będą go traktować, ale niestety traktowali wszystkich jednakowo jak to jest w zakł. zamkniętych. Cały czas działałam dzięki Twym podpowiedziom. Nie poddaliśmy się.
Po 7 m-cach szwagier jest wolny, jak pisałam Ci wyżej. Zadziałał 24kkw.

Ale problem jest dalej, ponieważ szwagier ma dożywotnią służebn. osob. polegającą na zamieszkiwaniu w całym domu, a tam nadal siedzi matka obdarowanego, mimo, że od 07.2008r. nie żyje matka, którą opiekowała się. Sam obdarowany mieszka w mieście. Darczyńca(szwagier) boi się wrócić do domu, bo siostra sama może się zadrapać i wezwać policję, no i jak wiesz szwagier może mieć podobny problem.
Czy jest jakieś orzeczenie sądu, lub konkretny komentarz na temat:
1.Czy przy powyższym wpisie w akcie notar., szwagier ma prawo sam tam mieszkać?,
i czy możesz odpowiedzieć na poniższe pyt.
2.czy obdarowany miał prawo wprowadzić tam swą matkę?
3.czy szwagier ma odbierać darowiznę?(jeśli tak, to jak?)
4.czy wnioskować do sądu o naruszenie posiadania(może to zrobić, jeśli jest uprawnionym do służebności?)
5.czy i w jaki sposób dokonać eksmisji?
6.czy teraz pisać o wznowienie postępowania i uniewinnienie, czy sąd z urzędu powinien uniewinnić szwagra w związku ze zwolnieniem na pdst.24kkw.,bo przecież już w tym czasie świadkowie zeznali, jako nowe okoliczności, że to siostra z rodziną znęcali się nad szwagrem w domu do którego uprawniony jest tylko on. Potwierdziło to 10 świadków.
7. W jakim czasie pisać o odszkodowanie i zadośćuczynienie od skarbu Państwa?
Pasjonacie, dużo tego ale jak możesz to pomóż poukładać te klocki.

Art. 896.
Darczyńca może odwołać darowiznę jeszcze nie wykonaną, jeżeli po zawarciu umowy
jest stan majątkowy uległ takiej zmianie, że wykonanie darowizny nie może
nastąpić bez uszczerbku dla jego własnego utrzymania odpowiednio do jego usprawiedliwionych
potrzeb albo bez uszczerbku dla ciążących na nim ustawowych obowiązków
alimentacyjnych.

Art. 897.
Jeżeli po wykonaniu darowizny darczyńca popadnie w niedostatek, obdarowany ma
obowiązek, w granicach istniejącego jeszcze wzbogacenia, dostarczyć darczyńcy
środków, których mu brak do utrzymania odpowiadającego jego usprawiedliwionym
potrzebom albo do wypełnienia ciążących na nim ustawowych obowiązków alimentacyjnych.
Obdarowany może jednak zwolnić się od tego obowiązku zwracając darczyńcy
wartość wzbogacenia.

Art. 898.
§ 1. Darczyńca może odwołać darowiznę nawet już wykonaną, jeżeli obdarowany
dopuścił się względem niego rażącej niewdzięczności.
§ 2. Zwrot przedmiotu odwołanej darowizny powinien nastąpić stosownie do
przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. Od chwili zdarzenia uzasadniającego
odwołanie obdarowany ponosi odpowiedzialność na równi z bezpodstawnie
wzbogaconym, który powinien się liczyć z obowiązkiem zwrotu.

Art. 899.
§ 1. Darowizna nie może być odwołana z powodu niewdzięczności, jeżeli darczyńca
obdarowanemu przebaczył. Jeżeli w chwili przebaczenia darczyńca
nie miał zdolności do czynności prawnych, przebaczenie jest skuteczne, gdy
nastąpiło z dostatecznym rozeznaniem.
§ 2. Spadkobiercy darczyńcy mogą odwołać darowiznę z powodu niewdzięczności
tylko wtedy, gdy darczyńca w chwili śmierci był uprawniony do odwołania
albo gdy obdarowany umyślnie pozbawił darczyńcę życia lub umyślnie wywołał
rozstrój zdrowia, którego skutkiem była śmierć darczyńcy.
§ 3. Darowizna nie może być odwołana po upływie roku od dnia, w którym uprawniony
do odwołania dowiedział się o niewdzięczności obdarowanego.

Art. 900.
Odwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone obdarowanemu na piśmie.

Art. 193.
Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego
terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności
do roku.

Art. 540.
§ 1. Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,
2) po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem sądowi, wskazujące na to, że:
a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze,
skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary,
c) sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne błędnie przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.
§ 2. Postępowanie wznawia się na korzyść strony, jeżeli Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą przepisu prawnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; wznowienie nie może nastąpić na niekorzyść oskarżonego.
§ 3. Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.

Art. 540a.
Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić, jeżeli:
1) skazany, do którego zastosowano przepis art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, nie potwierdził w postępowaniu karnym ujawnionych przez siebie informacji,
2) zachodzi okoliczność określona w art. 11 § 3.

Art. 541.
§ 1. Czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22.
§ 2. W tym wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego.

Art. 9.
§ 1. Organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy.
§ 2. Strony i inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o dokonanie również tych czynności, które organ może lub ma obowiązek podejmować z urzędu.

Art. 542.
§ 1. Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu.
§ 2. Wniosek o wznowienie na korzyść złożyć może w razie śmierci skazanego osoba najbliższa.
§ 3. Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1, przy czym wznowienie postępowania jedynie z powodów określonych w pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
§ 4. Wznowienie nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w § 3, jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji.
§ 5. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść oskarżonego po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.

Art. 439.
§ 1. Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:
1) w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40,
2) sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie,
3) sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego,
4) sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu,
5) orzeczono karę, środek karny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie,
6) zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu,
7) zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie,
8) zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone,
9) zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11,
10) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 517i § 1 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,
11) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.
§ 2. Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
§ 3. W posiedzeniu mają prawo wziąć udział strony, obrońcy i pełnomocnicy. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.

Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie
lub zatrzymanie
Art. 552.
§ 1. Oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został
uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie
za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę,
wynikłe z wykonania względem niego w całości lub w części kary, której
nie powinien był ponieść.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się także, jeżeli po uchyleniu skazującego orzeczenia postępowanie
umorzono wskutek okoliczności, których nie uwzględniono we wcześniejszym
postępowaniu.
§ 3. Prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia powstaje również w związku z
zastosowaniem środka zabezpieczającego w warunkach określonych w § 1 i 2.
§ 4. Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwie
niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania.
Art. 553.
§ 1. Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie przysługuje temu, kto w
zamiarze wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania złożył fałszywe zawiadomienie
o popełnieniu przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienie i spowodował
tym niekorzystne dla siebie orzeczenie w przedmiocie skazania, tymczasowego
aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego albo zatrzymanie.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie w warunkach
określonych w art. 171 § 3, 4 i 6, jak również gdy szkoda lub krzywda powstała
na skutek przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązku przez
funkcjonariusza państwowego.
§ 3. W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania orzeczenia, o
którym mowa w § 1, art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.
Art. 554.
§ 1. Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym, w którego okręgu
wydano orzeczenie w pierwszej instancji, a w wypadku określonym w art. 552
§ 4 - w sądzie okręgowym właściwym ze względu na miejsce, w którym nastąpiło
zwolnienie tymczasowo aresztowanego lub zwolnienie zatrzymanego.
§ 2. Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie trzech sędziów;
sprawy o odszkodowanie powinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności;
postępowanie wolne jest od kosztów.
Art. 555.
Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się po upływie roku
od daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i
zadośćuczynienia, w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia
się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania -
od daty zwolnienia.
Art. 556.
§ 1. W razie śmierci oskarżonego prawo do odszkodowania przysługuje temu, kto
wskutek wykonania kary lub niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania
utracił:
1) należne mu od uprawnionego z mocy ustawy utrzymanie,
2) stale dostarczane mu przez zmarłego utrzymanie, jeżeli względy słuszności
przemawiają za przyznaniem odszkodowania.
§ 2. Żądanie odszkodowania należy zgłosić w terminie przewidzianym w art. 555
lub w ciągu roku od śmierci oskarżonego.
§ 3. Żądający odszkodowania może ustanowić pełnomocnika. Przepisy art. 78-81
stosuje się odpowiednio.
§ 4. Upoważnienie do obrony udzielone obrońcy w sprawie zachowuje moc jako
upoważnienie do działania w charakterze pełnomocnika.
Art. 557.
§ 1. W razie naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za krzywdę, Skarb Państwa
ma roszczenie zwrotne do osób, które swoim bezprawnym działaniem spowo©
dowały niesłuszne skazanie, zastosowanie środka zabezpieczającego, niewątpliwie
niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.
§ 2. Powództwo dotyczące roszczeń, o których mowa w § 1, może wytoczyć w postępowaniu
cywilnym prokurator lub organ, który jest powołany do reprezentowania
Skarbu Państwa. Jeżeli prokurator nie dopatrzy się podstaw do wytoczenia
powództwa, wydaje w tej kwestii postanowienie i zawiadamia o tym
uprawniony organ.
Art. 558.
W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub
zatrzymanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach
nie uregulowanych w niniejszym kodeksie.
Art. 559.
Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do cudzoziemców na zasadzie
wzajemności.

1) Według mojej oceny ma prawo;

2) Tak;


3) Tak- w razie rażącej niewdzięczności. Odwołanie darowizny następuje przez oświadczenie złożone obdarowanemu na piśmie- art. 900 k.c.;











4) Pkt 3. Powołując się na art. 900 k.c. w zw. z art. 898 par 1 k.c. złożyć obdarowanemu oświadcenie o odwołaniu darowizny;

5) Wezać do opuszczenia mieszkania pod rygorem wezwania policji z uwagi na naruszenie miru domowego. Gdy to nie pomoże pozostaje złożyć pozew o eksmisję, po wyroku prawomocnym opatrzonym klauzulą wykonalności i złożyć wniosek do komornika o opróżnienie mieszkania (tutaj może być problem z uwagi na to, że wyrok może zapaść z prawem do mieszkania socjalnego- wówczas wpierw musi się znaleźć mieszkanie zastępcze);



6) Jedynie można zawnioskować o wznowienie postępowania- nie ma przesłanek do wznowienia postępowania z urzędu;























7) Musi zapaść najpierw prawomocny wyrok uniewinniający czy też skazujący na niższ wymiar kary- wówczas jest czas 1 roku.

Słuszna uwaga- faktycznie wydaje się, że obdarowany nie mógł tam wprowadzać swojej matki.

Pasjonacie, chcę upewnić się na 100%, dlatego pozwolę sobie zapytać, czy na powyższe znajdziesz orzecznictwo? Jest to bardzo ważne przy uniewinnianiu szwagra, no i odebraniu darowizny. Nie wiem czy ten w/w podręcznik jest wystarczającą wykładnią...

Właśnie matka obdarowanego, bezprawnie mieszkając w tym domu pozwała szwagra z 207kk. Gdyby mieszkała u siebie nie byłoby sprawy, a tak chętna na zajęcie domku na wsi za życia darczyńcy, uznała, że najlepszym sposobem na niego będzie ZK.
Smutne, ale dobrze, że dzięki Tobie można pomóc szwagrowi. Czekam na odpowiedź.