Jeśli zdaniem strony, która jet adresatem decyzji, ustalony i opisany w decyzji stan faktyczny jest niezgodny z rzeczywistym, to w zwykłym trybie odwoławczym winien ten argument zostać mocno podniesiony by wykazać, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy a to powoduje iż decyzja jest obarczona wadliwością, która winna skutkować uchyleniem decyzji przez organ wyższego stopnia. Jeśli jednak strona prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia nie skorzystała z tego prawa, a nie zachodzą okoliczności do przywrócenia terminu to decyzja jest ostateczna. Należy nadmienic, iż wobec faktu, iz decyzji nadano rygor to wniesienie środka odwołania nie ma wpływu na jej wykonanie. Tak czy inaczej dopiero w postępowaniu odwoławczym można badać i oceniać wydaną decyzję pod kątem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Przed wszczęciem postępowania odwoławczego trudno jest jednoznacznie stwierdzić, że wydana decyzja posiada wady, które powodują że winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji argumenty te mogą nie zasługiwać na uwzględnienie. Tylko bowiem rażące naruszenie prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji może skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Teoria podawana przez moich poprzedników co do trybów postępowania nadzwyczajnego jak i wskazywanego orzecznictwa zasługuje na pełną aprobatę.

To nie jest prawda.

Procedura stwierdzania nieważności części czy całej decyzji jest następująca:

Zgodnie z art. 156, 157 i 158 k.p.a. organ ma nie tylko prawo ale i obowiązek wydać decyzję stwierdzającą nieważność części kontrolowanej decyzji jeżeli jednocześnie każde z poniższych SIEDMIU (A-G) zdań jest prawdziwe, tj.:

A. Organ jest właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji.
B. Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji pochodzi od strony postępowania nieważnościowego lub postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte z urzędu.
C. Postępowania nieważnościowe jest dopuszczalne - nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Por. Uchwała składu 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09.
D. Zachodzi chociaż jedna z przesłanek pozytywnych, ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
                  1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
         lub     2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
         lub     3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
         lub     4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
         lub     5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
         lub     6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
         lub     7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
E. Nie zachodzi ani jedna z odpowiednich przesłanek negatywnych, ściśle określonych w art. 156 § 2 k.p.a.
              § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
F. Zachodzi możliwość stwierdzenia nieważności tylko części kontrolowanej decyzji, tj. pozostała część decyzji może pozostać samodzielnie w obrocie prawnym. III RN 3/02 - Wyrok Sądu Najwyższego
G. Stwierdzenie nieważności części decyzji nie narusza zakazu „reformationis in peius”, Por. wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2009 r., VII SA/Wa 2038/08.

Przesłanki na zielono nie przedawniają się.

Jeśli ktoś uważa inaczej to niech da przykład, że ta powyższa procedura jest wadliwa.

Bardzo rzadko się zdarza by w praktyce organ wydający decyzję naruszył przepis art.156 § 1 pkt 1,3,4,5,6 i 7. Wykrycie bowiem takiego błędu nie nastręczałoby bowiem jakichkolwiek większych problemów by takie okoliczności sprawy w konkretnym stanie faktycznym sprawy wykazać. Zdecydowana większość prowadzonych postępowań w przedmiocie stwierdzenia niewazności decyzji zasadza się na wykazaniu naruszenia przez oragan przepisu art.156 § 1 pkt 2 a więc wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa i przyjęcie takiej lini obroby jest trudne ale jednocześnie dla wytrawnego prawnika daje największą szansę na wzruszenie decyzji. Kwestią jednak zasadniczą jest tu właściwe przedstawienie istoty rozpoznawanej sprawy poprzez wykazanie, iż w danym stanie faktycznym dokonane rozstrzygnięcie na podstawie wskazanego w decyzji przepisu prawnego nastąpiło w sposób rażący. Ponadto ważne jest by rozpatrując konkretny przypadek skupic sie na tym przypadku a nie in generalis rozpoznawanej sprawy- jak w przypadku najprawdopodobniej tego urzędnika mianowanego służby cywilnej, który decyzją dyrektora generalnego urzędu w którym był zatrudniony-został przeniesiony do innego urzędu. Tak czy inaczej niewiemy dlaczego nie złozył adresat decyzji odwołania do Prezesa SC, skoro kwestionowane jest zawarte w decyzji rozstrzygnięcie.