To nie jest prawda.

Procedura stwierdzania nieważności części czy całej decyzji jest następująca:

Zgodnie z art. 156, 157 i 158 k.p.a. organ ma nie tylko prawo ale i obowiązek wydać decyzję stwierdzającą nieważność części kontrolowanej decyzji jeżeli jednocześnie każde z poniższych SIEDMIU (A-G) zdań jest prawdziwe, tj.:

A. Organ jest właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji.
B. Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji pochodzi od strony postępowania nieważnościowego lub postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte z urzędu.
C. Postępowania nieważnościowe jest dopuszczalne - nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Por. Uchwała składu 7 sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09.
D. Zachodzi chociaż jedna z przesłanek pozytywnych, ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
                  1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
         lub     2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
         lub     3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
         lub     4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
         lub     5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
         lub     6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
         lub     7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
E. Nie zachodzi ani jedna z odpowiednich przesłanek negatywnych, ściśle określonych w art. 156 § 2 k.p.a.
              § 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
F. Zachodzi możliwość stwierdzenia nieważności tylko części kontrolowanej decyzji, tj. pozostała część decyzji może pozostać samodzielnie w obrocie prawnym. III RN 3/02 - Wyrok Sądu Najwyższego
G. Stwierdzenie nieważności części decyzji nie narusza zakazu „reformationis in peius”, Por. wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2009 r., VII SA/Wa 2038/08.

Przesłanki na zielono nie przedawniają się.

Jeśli ktoś uważa inaczej to niech da przykład, że ta powyższa procedura jest wadliwa.

Tylko bowiem rażące naruszenie prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji może skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

Zatem zaistniała niewykonalność faktyczna, ponieważ już w momencie wydawania decyzji, etat opisany w uzasadnieniu faktycznie nie istniał (struktura organizacyjna). Takiej decyzji oczywiście nie można było wykonać i z tego powodu osobę zatrudniono na zupełnie innym etacie. Odrębną sprawą jest fakt poświadczenia nieprawdy w uzasadnieniu decyzji.
Oczywistym jest, że organ się będzie tłumaczył, że w związku z trudnościami technicznymi, ekonomicznymi, finansowymi, które zaistniały po wydaniu decyzji, nie było możliwości utworzenia etatu i z tego powodu osobę zatrudniono na innym etacie. Ale przecież tych tłumaczeń sąd chyba nie może potraktować poważnie.

czy nie należałoby wnieść o jej unieważnienie w trybie art. 156, par. 1 , pkt 5 KPA.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę w pełni podziela, podnosi się, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. O niewykonalności w tym znaczeniu można mówić również wtedy, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Działanie powodujące szkodę może być zawinione, jak też wynikać z odpowiedzialności za działania innych osób, za skutek działalności z użyciem rzeczy lub sił przyrody (por. pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 760/08, Lex nr 477241).

Natomiast nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 590/07, Lex nr 484998).

A skad ty wiesz, że zabrakło pouczenia o prawie do odwłania się?

nie pouczuł stronę o przysługującym jej prawie co do możliwości wniesienia środka zaskarżenia-do czego zresztą jest zobowiązany wg. K.p.a. A jeśli tak to kiedy takie odwołanie można złożyć. I to jest sedno sprawy na tym etapie.

Jednakże aby złagodzić te negatywne skutki uchybienia terminu ustawowego do dokonania czynności prawnej ustawodawca wprowadził instytucję przywrócenia przez organ terminu do podjęcia czynności procesowej przez stronę postępowania administracyjnego. Instytucja przywrócenia terminu unormowana jest w art. 58 k.p.a. Z jego treści wynika, iż przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) uzależnione jest od spełnienia przez zainteresowanego czterech przesłanek przywrócenia terminu, które muszą być spełnione kumulatywnie (łącznie), a mianowicie:

1) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu,
2) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy w uchybieniu terminu.
3) dochowanie przez zainteresowanego zawitego (nieprzywracalnego) terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec od dnia ustania przyczyny uchybienia i wynosi 7 dni;
4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin - np. wniesienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ).