Staż pracy jest istotnym kryterium dla każdego pracownika, bowiem zależy od niego wiele uprawnień pracowniczych. Od niego uzależnione są:
1. prawo do dodatku do wynagrodzenia;
2. prawo do urlopu;
3. prawo do dłuższego okresu wypowiedzenia;
4. prawo do emerytury;
5. prawo do nagrody jubileuszowej;
6. prawo do odprawy.
Pomimo istotności stażu pracy nie ma ustawowej definicji tego pojęcia, a przepisy regulujące staż pracy są zawarte w różnych aktach prawnych.
Generalnie można podzielić staż pracy na dwa główne rodzaje:
ogólny staż pracy: a więc łączny okres jaki przepracował dany pracownik u wszystkich pracodawców;
zakładowy staż pracy: a więc czas jaki przepracował pracownik u danego pracodawcy.
Dokonując wykładni pojęcia „okres zatrudnienia u danego pracodawcy” należy na pierwszym miejscu rozważyć jego treść w świetle dyrektyw wykładni językowo-logicznej. Kodeks pracy nie definiuje tego złożonego zwrotu. Zawiera on jedynie definicję legalną pojęcia pracodawcy (art. 3 kp), co jednak nie usuwa wspomnianych trudności interpretacyjnych, ponieważ ten człon zwrotu nie odgrywa istotnej roli w ramach wykładni rozważanego pojęcia. Trudności interpretacyjne dotyczą przede wszystkim treści wyrażenia „okres zatrudnienia”. Może ono być rozumiane jako odnoszące się do jednego (ostatniego) zatrudnienia u danego pracodawcy, ale może ono być interpretowane również jako obejmujące sumę okresów zatrudnienia u danego pracodawcy, przedzielonych okresami przerwy. Obydwie interpretacje mieszczą się w potocznym rozumieniu terminu „okres” jako „czas trwania czegoś” (por. Słownik języka polskiego, praca zbiorowa, t. II, Warszawa 1989). W tej sytuacji, dokonując wykładni art. 36 § 1 kp w zakresie użytego w nim zwrotu „okres zatrudnienia u danego pracodawcy”, nie można uznać za przesądzającej o jego znaczeniu argumentacji płynącej z potocznego znaczenia określenia „okres (zatrudnienia)”. Może ono bowiem oznaczać zarówno jedno zatrudnienie (ostatnie), jak i sumę kilku zatrudnień.
W uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 15 stycznia 2003 r. wyrażono pogląd, że przy ustalaniu okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony (art. 36 § 1 kp) uwzględnia się wszystkie okresy zatrudnienia u tego samego (danego) pracodawcy.

Również wiele kontrowersji budzi zaliczanie okresu pracy poza granicami kraju do stażu pracy. Kwestię tą reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Znowelizowany art. 86 powołanej ustawy stanowi, że udokumentowane okresy zatrudnienia, przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego, są zaliczane do okresów pracy w Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie uprawnień pracowniczych. W tej sytuacji do stażu pracy zalicza się wszelkie okresy pracy za granicą, także te, które miały miejsce przed zmianą przepisów (a więc te, które poprzednio nie podlegały zaliczeniu – w oparciu o przepisy obowiązujące do 1 lutego 2009r.).
Przepisy nie regulują wprost w jaki sposób należy udokumentować staż pracy za granicą. Należy więc uznać, że podstawowym dokumentem będzie świadectwo pracy, umowa o pracę lub inne dokumenty urzędowe państwa w którym praca była świadczona, a wskazująca okres zatrudnienia.