Art. 300 kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność osoby, która w razie grożącej niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku. Według tego przepisu za takie zachowanie sprawca ponosi odpowiedzialność zagrożoną karą do 3 lat pozbawienia wolności. Surowszej odpowiedzialności (od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności) podlega ten kto, w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu lub innego organu państwowego, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że usuwa, ukrywa, zbywa, darowuje, niszczy, rzeczywiście lub pozornie obciąża albo uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem.

Za przestępstwo to może odpowiadać każdy dłużnik, który powoduje, że wierzyciel nie może zaspokoić swojego długu z uwagi na usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie bądź przez zniszczenie składników majątku dłużnika. Utrata wartości spowodowana być może przez obciążenie tych składników różnego rodzaju zobowiązaniami lub przez zabezpieczenie tymi składnikami istniejących zobowiązań.

Przepis art. 300 § 1 kk między innymi penalizuje zachowanie dłużnika polegające na uszczupleniu zaspokojenia wierzyciela przez dłużnika zagrożonego niewypłacalnością lub upadłością, który zbywa składniki swego majątku. Podmiotem art. 300 § 1 kk może być każdy dłużnik, w szczególności dłużnik nie będący przedsiębiorcą.

Istotą odpowiedzialności dłużnika za ukrycie składników majątku jest działanie umyślne. Natomiast w stosunku do dłużnika, który udaremnia wykonanie orzeczenia sądu lub organu istotne jest również działanie kierunkowe. Sąd Najwyższy stwierdził w postanowieniu z 20 stycznia 2005 r., I KZP 31/2004), iż skoro dla kompletności znamion przestępstwa z art. 300 § 2 kk niezbędne jest spowodowanie objętego umyślnością skutku w postaci „udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia swego wierzyciela” - to oczywistym jest, iż w sytuacji możliwości kontynuowania skutecznej egzekucji wierzytelności w stosunku do nabywcy „Mienia zajętego” skutek może nie zaistnieć, powodując brak podstaw do przypisania przestępstwa sprawcy, który zrealizował swoim zachowaniem pozostałe jego znamiona.

Przestępstwo to jest ścigane wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego – tj. wierzyciela, który nie może zaspokoić swoich roszczeń w wyniku zachowania się dłużnika.